Vexílla Regis

Vexílla Regis
MIENTRAS EL MUNDO GIRA, LA CRUZ PERMANECE

LOS QUE APOYAN EL ABORTO PUDIERON NACER

LOS QUE APOYAN EL ABORTO PUDIERON NACER
NO AL ABORTO. ELLOS NO TIENEN LA CULPA DE QUE NO LUCHASTEIS CONTRA VUESTRA CONCUPISCENCIA

NO QUEREMOS QUE SE ACABE LA RELIGIÓN

NO QUEREMOS QUE SE ACABE LA RELIGIÓN
No hay forma de vivir sin Dios.

ORGULLOSAMENTE HISPANOHABLANTES

ORGULLOSAMENTE HISPANOHABLANTES

jueves, 23 de septiembre de 2010

MISA EN HONOR A SAN PÍO DE PIETRELCINA

Del Misal Propio de la Orden Franciscana
 
Die 23 Septembris
S. Pius a Pietrelcina, Presbyterum et Confessoris
Semiduplex
  
Introitus. Dan. 3, 84 et 87. Sacerdótes Dei, benedícite Dóminum: sancti et húmiles corde, laudáte Deum. Ibid., 57. Benedícite, ómnia ópera Dómini, Dómino: laudáte et superexaltáte eum in sǽcula. ℣. Glória Patri.
 
ORATIO
Omnípotens sempitérne Deus, qui sanctum Pium, presbýterum, crucis Fílii tui singulári grátia partícipem esse donásti, et per ejus ministérium misericórdiæ tuæ mirabília renovásti, concéde nobis, ut, ejus intercessióne, passiónibus Christi júgiter sociáti ad resurrectiónis glóriam felíciter perducámur. Per Dóminum.
 
Léctio Epístolæ beáti Pauli Apóstoli ad Gálatas.
Gal. 6, 14-18.
 
Fratres: Mihi autem absit gloriári, nisi in Cruce Dómini nostri Jesu Christi: per quem mihi mundus crucifíxus est, et ego mundo. In Christo enim Jesu neque circumcísio áliquid valet neque præpútium, sed nova creatúra. Et quicúmque hanc régulam secúti fúerint, pax sin per illos et misericórdia, et super Israël Dei. De cetero nemo mihi moléstus sit: ego enim stígmata Dómini Jesu in córpore meo porto. Grátia Dómini nostri Jesu Christi cum spíritu vestro, fratres. Amen.
 
Graduale. Ps. 91, 13 et 14. Justus ut palma florébit: sicut cedrus Líbani multiplicábitur in domo Dómini.
℣. Ibid., 3. Ad annuntiándum mane misericórdiam tuam, et veritátem tuam per noctem.
 
Allelúja, allelúja. ℣. Jac. 1, 12. Beátus vir, qui suffert tentatiónem: quóniam, cum probátus fúerit, accípiet corónam vitæ. Allelúja.
 
✠ Sequéntia sancti Evangélii secúndum Matthǽum.
Matth. 11, 25-30.
 
In illo témpore: Respóndens Jesus, dixit: Confíteor tibi, Pater, Dómine cœli et terræ, quia abscondísti hæc a sapiéntibus ei prudéntibus, et revelásti ea párvulis. Ita, Pater: quóniam sic fuit plácitum ante te. Omnia mihi trádita sunt a Patre meo. Et nemo novit Fílium nisi Pater: neque Patrem quis novit nisi Fílius, et cui volúerit Fílius reveláre. Veníte ad me, omnes, qui laborátis et oneráti estis, et ego refíciam vos. Tóllite jugum meum super vos, et díscite a me, quia mitis sum et húmilis corde: et inveniétis réquiem animábus vestris. Jugum enim meum suáve est et onus meum leve.
  
Offertorium. Ps. 88, 25. Véritas mea et misericórdia mea cum ipso: et in nómine meo exaltábitur cornu ejus.
 
SECRETA
Súscipe, Dómine, múnera quæ in sancti Pii commemoratióne deférimus et præsta, ut hæc sacra participántes mystéria, salutáres redemptiónis fructus percípere mereámur. Per Dóminum.
 
Communio. Matth. 24, 46-47. Beátus servus, quem, cum vénerit dóminus, invénerit vigilántem: amen, dico vobis, super ómnia bona sua constítuet eum.
 
POSTCOMMUNIO
Sacra nos, Dómine, refectióne nutriti, fac ut, vestígia sancti Pii a Pietrelcína júgiter exsequéntes, te pérpeti devotióne colámus, et indeféssa proficiámus ómnibus cantáte. Per Dóminum.

miércoles, 22 de septiembre de 2010

EL PRESUPUESTO DE LA DINASTÍA ISABELINA

Desde El Filóloco - Vía Miles Christi 

Año nuevo, más plata para mantener a Juan Carlos dizque Borbón y su corte (como siempre, a costa de los impuestos que pagamos los españoles)

Andan estos días muy atareadillos los medios de comunicación felpúdicos lanzando a diestro y siniestro noticias sobre el presupuesto de la "Casa Real" de España (o de la "Casa de Su Majestad el Rey", como dicen los sumisos que debemos referirnos a la misma).

La pasada semana se lanzaba la noticia de que, dada la situación generalizada de crisis y de arrolladora pobreza que se está extendiendo a lo largo y ancho de España gracias al socialismo, el presupuesto de la susodicha "casa" (más bien palacio) iba a verse reducido para el próximo año en un 9%.

Igualmente, el pasado domingo, se repetía a los cuatro vientos la información -ya manida, pues viene repitiéndose como el ajo desde la re-instauración de la monarquía en nuestro país- de que "nuestra monarquía sale muchísimo más barata" que las jefaturas de Estado de muchos países europeos (baratu, baratu, moritu vende baratu baratu...).

Se argumentaba para ello que, con los casi 9 millones de euros (unos 1.500 millones de pesetas) que anualmente se dan a nuestro soberano, con los impuestos de todos (hasta de los ahogados por la crisis), y de los que no tiene que rendir cuentas en cuanto a su gasto, se pagaban, no sólo el sueldo que se autoasigna el rey, sino también:
  • El personal que tiene contratado en la Casa de Su Majestad.
  • Los gastos de la mencionada oficina.
  • Los gastos protocolarios de las recepciones.
  • Los viajes por España.
Lo que no se menciona es que estos no son los únicos gastos de nuestra aclamada monarquía.

Deben tenerse en cuenta también las siguientes partidas:

  • El mantenimiento de los palacios en que habita o puede habitar (jardineros y mantenimiento de las instalaciones).
  • El servicio doméstico para los mismos (ejército de criados, mayordomos, cocineros...).
  • El amplísimo servicio de seguridad que rodea al soberano, financiado por el ministerio del Interior.
  • Los viajes al extranjero.

...Que no se contabilizan en el mencionado presupuesto...

En fin, si aún seguís pensando que nuestra monarquía es barata barata, es que sois dignos de la medalla de oro al optimismo... o a la ingenuidad.

Jorge Rondón Santos sostiene: Ellos (la dinastía Isabelina) viven como cerdos cebados, a costa de los impuestos que pagamos. Pero "A CADA CERDO LE LLEGARÁ SU SAN MARTÍN".

domingo, 19 de septiembre de 2010

¡VIVA CRISTO REY!

ADVERTENCIA: EL SIGUIENTE HIMNO Y EL VIDEO QUE LO ACOMPAÑA PUEDEN SER IRRITANTES PARA LOS MIEMBROS DE LA IGLESIA CONCILIAR DEL VATICANO II Y DEMÁS APÓSTATAS, PERO COMO AQUÍ SOMOS CATÓLICOS LO SUBIMOS DE TODOS MODOS, DUÉLALE AL QUE LE DUELA.


VIVA CRISTO REY
(Original de Jesed)

Un grito de guerra se escucha
en la faz de la tierra y en todo lugar.
Los prestos guerreros empuñan su espada
y se alistan para pelear.

Para eso han sido entrenados.
Defenderán la Verdad.
Y no les será arrebatado
¡el fuego que en su sangre está!

¡Viva Cristo Rey!
¡Viva Cristo Rey!
El grito de guerra 
Que enciende la tierra…

¡Viva Cristo Rey!
Nuestro Soberano Señor.
Nuestro Capitán y Campeón.
¡Pelear por Él es todo un honor!

Sabemos que esta batalla no es fácil,
y muchos se acobardarán.
Y bajo los dardos de nuestro enemigo
sin duda perecerán.

Yo tendré mi espada en alto,
como la usa mi Señor.
A Él nada lo ha derrotado.
¡Su fuerza es la de Dios!

¡Viva Cristo Rey!
¡Viva Cristo Rey!
El grito de guerra 
Que enciende la tierra…

¡Viva Cristo Rey!
Nuestro Soberano Señor.
Nuestro Capitán y Campeón.
¡Pelear por Él es todo un honor!

No conocemos mayor alegría,
no existe más honroso afán,
que con mis hermanos estar en la línea
y juntos la vida entregar.

A Él que merece la gloria
y nos reclutó por amor.
Ante Él la rodilla se dobla
¡y se postra el corazón!

¡Viva Cristo Rey!
¡Viva Cristo Rey!
El grito de guerra 
Que enciende la tierra…

¡Viva Cristo Rey!
Nuestro Soberano Señor.
Nuestro Capitán y Campeón.
¡Pelear por Él es todo un honor!

¡Viva Cristo Rey!
El grito de guerra 
Que enciende la tierra…

¡Viva Cristo Rey!
Nuestro Soberano Señor.
Nuestro Capitán y Campeón.
¡Pelear por Él es todo un honor! 

¡VIVA CRISTO REY!

Y aquí está el vídeo:

miércoles, 15 de septiembre de 2010

MISA DE NUESTRA SEÑORA DE LOS DOLORES

Del Misal Romano de San Pío V.
  
    
Die 15 Septembris
Septem Dolorum Beátæ Maríæ Vírginis
Duplex II classis
  
De die Octava Nativitatis B. Mariæ Virg. nihil fit in Missa Septem Dolorum. Sicubi tamen hac die celebretur aliquod Festum nobilius Duplex II classis, quod non sit B. Mariæ Virg., de ipsa die Octava, in Missis privatis tantum, fit Commemoratio per Orationes diei Festi, ante Commemorationem S. Nicomedis, et dicitur Præfatio de B. Maria Virg. Et te in Nativitáte, nisi ipsa Missa occurrens, aut Commemoratio prius habita, aliam Præfationem exigant, juxta Rubricas.
    
Introitus. Joann. 19, 25. Stabant juxta Crucem Jesu Mater ejus, et soror Matris ejus, María Cléophæ, et Salóme et María Magdaléne. Ibid., 26-27. Múlier, ecce fílius tuus: dixit Jesus; ad discípulum autem: Ecce Mater tua. ℣. Glória Patri.
  
ORATIO
Deus, in cujus passióne, secúndum Simeónis prophétiam, dulcíssimam ánimam gloriósæ Vírginis et Matris Maríæ dolóris gladius pertransívit: concéde propítius; ut, qui transfixiónem ejus et passiónem venerándo recólimus, gloriósis méritis et précibus ómnium Sanctórum Cruci fidéliter astántium intercedéntibus, passiónis tuæ efféctum felícem consequámur: Qui vivis.
  
Et, in Missis privatis tantum, fit Commemoratio S. Nicomedis Martyr.
  
ORATIO
Adésto, Dómine, pópulo tuo: ut, beáti Nicomédis Mártyris tui mérita præclára suscípiens, ad impetrándam misericórdiam tuam semper ejus patrocíniis adjuvétur. Per Dóminum nostrum.
  
Léctio libri Judith.
Judith 13, 22 et 23-25.
  
Benedíxit te Dóminus in virtúte sua, quia per te ad níhilum redégit inimícos nostros. Benedícta es tu, fília, a Dómino, Deo excélso, præ ómnibus muliéribus super terram. Benedíctus Dóminus, qui creávit coelum et terram: quia hódie nomen tuum ita magnificávit.
  
Graduale. Dolorósa et lacrimábilis es, Virgo María, stans juxta Crucem Dómini Jesu, Fílii tui, Redemptóris.
℣. Virgo Dei Génetrix, quem totus non capit orbis, hoc crucis fert supplícium, auctor vitæ factus homo.
  
Allelúja, allelúja. ℣. Stabat sancta María, cœli Regína et mundi Dómina, juxta Crucem Dómini nostri Jesu Christi dolorósa.
 
SEQUENTIA Stabat Mater dolorósa.
Stabat Mater dolorósa
Juxta Crucem lacrimósa,
Dum pendébat Fílius.
   
Cujus ánimam geméntem,
Contristátam et doléntem
Pertransívit gládius.
   
O quam tristis et afflícta
Fuit illa benedícta
Mater Unigéniti!
   
Quæ mœrébat et dolébat,
Pia Mater, dum vidébat
Nati pœnas íncliti.
  
Quis est homo, qui non fleret,
Matrem Christi si vidéret
In tanto supplício?
  
Quis non posset contristári,
Christi Matrem contemplári
Doléntem cum Fílio?
  
Pro peccátis suæ gentis
Vidit Jesum in torméntis
Et flagéllis súbditum.
   
Vidit suum dulcem Natum
Moriéndo desolátum,
Dum emísit spíritum.
  
Eja, Mater, fons amóris,
Me sentíre vim dolóris
Fac, ut tecum lúgeam.
  
Fac, ut árdeat cor meum
In amándo Christum Deum,
Ut sibi compláceam.
   
Sancta Mater, istud agas,
Crucifixi fige plagas
Cordi meo válida.

Tui Nati vulneráti,
Tam dignáti pro me pati,
Pœnas mecum dívide.
  
Fac me tecum pie flere,
Crucifíxo condolére,
Donec ego víxero.
  
Juxta Crucem tecum stare
Et me tibi sociáre
In planctu desídero.
  
Virgo vírginum præclára.
Mihi jam non sis amára:
Fac me tecum plángere.
  
Fac, ut portem Christi mortem,
Passiónis fac consórtem
Et plagas recólere.
   
Fac me plagis vulnerári,
Fac me Cruce inebriári
Et cruóre Fílii.
  
Flammis ne urar succénsus,
Per te, Virgo, sim defénsus
In die judícii.
  
Christe, cum sit hinc exíre.
Da per Matrem me veníre
Ad palmam victóriæ.
  
Quando corpus moriétur,
Fac, ut ánimæ donétur
Paradísi glória.
Amen.
   
✠ Sequéntia sancti Evangélii secúndum Joánnem.
Joann. 19, 25-27.
   
In illo témpore: Stabant juxta Crucem Jesu Mater ejus, et soror Matris ejus, María Cléophæ, et María Magdaléne. Cum vidísset ergo Jesus Matrem, et discípulum stantem, quem diligébat, dicit Matri suæ: Múlier, ecce fílius tuus. Deinde dicit discípulo: Ecce Mater tua. Et ex illa hora accépit eam discípulus in sua.
   
Credo.
   
Offertorium. Jer. 18, 20. Recordáre, Virgo, Mater Dei, dum stéteris in conspéctu Dómini, ut loquáris pro nobis bona, et ut avértat indignatiónem suam a nobis.
  
SECRETA
Offérimus tibi preces et hóstias, Dómine Jesu Christe, humiliter supplicántes: ut, qui Transfixiónem dulcíssimi spíritus beátæ Maríæ, Matris tuæ, précibus recensémus; suo suorúmque sub Cruce Sanctórum consórtium multiplicáto piíssimo intervéntu, méritis mortis tuæ, méritum cum beátis habeámus: Qui vivis.
  
Commemoratio S. Nicomedis.
  
SECRETA
Súscipe, Dómine, múnera propítius obláta: quæ majestáti tuæ beáti Nicomédis Mártyris comméndet orátio. Per Dóminum.
      
Præfatio de Beatæ Mariæ Virginis. Et te in Transfixióne:
Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubique grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: Et te in Transfixióne beátæ Maríæ semper Vírginis collaudáre, benedícere et prædicáre. Quæ et Unigénitum tuum Sancti Spíritus obumbratióne concépit: et, virginitátis glória permanénte, lumen ætérnum mundo effúdit, Jesum Christum, Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam laudant Ángeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Cœli cœlorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admitti jubeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes:
 
Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus, Deus Sábaoth. Pleni sunt cœli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus, qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.
 
Communio. Felices sensus beátæ Maríæ Vírginis, qui sine morte meruérunt martýrii palmam sub Cruce Dómini.
  
POSTCOMMUNIO
Sacrifícia, quæ súmpsimus, Dómine Jesu Christe, Transfixiónem Matris tuæ et Vírginis devóte celebrántes: nobis ímpetrent apud cleméntiam tuam omnis boni salutáris efféctum: Qui vivis.
 
Commemoratio S. Nicomedis.
  
POSTCOMMUNIO
Puríficent nos, Dómine, sacraménta quæ súmpsimus: et, intercedénte beáto Nicoméde Mártyre tuo, a cunctis effíciant vitiis absolútos. Per Dóminum.
 
Si hodie aut sequentibus diebus occurrat Feria Quatuor Temporum, in omnibus Missis, præter conventualem de Festo, ante Commemorationem Simplicium quæ occurrant, fit Commemoratio Feriæ, et de ea legitur Evangelium in fine. Ubi adest obligatio Chori, post Tertiam extra Chorum legitur Missa de Festo, sine Commemoratione Feriæ, et in Choro post Nonam dicitur Missa de Feria, sine Commemoratione Festi decurrentis, sed tantum cum Commemoratione, si occurrat, Vigiliæ S. Matthæi, ut infra suo loco notatur. Missæ vero privatas dici possunt, juxta Rubricas, etiam de Feria, cum Commemoratione Officii occurrentis, et ejus Proefatione, si propriam habeat. Hodie tamen, et aliis diebus in quibus Festum occurrens sit Duplex I vel II classis, in Choro dicitur Missa conventualis de Festo post Tertiam, et extra Chorum post Nonam legitur Missa de Feria, quæ tamen in casu dici nequit ut privata.

martes, 14 de septiembre de 2010

MISA DE LA EXALTACIÓN DE LA SANTA CRUZ

Del Misal Romano de San Pío V


Die 14 Septembris
In Exaltatione S. Crucis
Duplex majus

Introitus. Gal. 6, 14. Nos autem gloriári opórtet in Cruce Dómini nostri Jesu Christi: in quo est salus, vita et resurréctio nostra: per quem salváti etliberáti sumus. Ps. 66, 2. Deus misereátur nostri, et benedícat nobis: illúminet vultum suum super nos, et misereátur nostri. ℣. Glória Patri.

ORATIO
Deus, qui nos hodiérna die Exaltatiónis sanctæ Crucis ánnua sollemnitáte lætíficas: præsta, quǽsumus; ut, cujus mystérium in terra cognóvimus, ejus redemptiónis prǽmia in coelo mereámur. Per eúndem Dóminum.

Léctio Epístolæ beáti Pauli Apóstoli ad Philippénses.
Philipp. 2, 5-11.

Fratres: Hoc enim sentíte in vobis, quod et in Christo Jesu: qui, cum in forma Dei esset, non rapinam  arbitrátus est esse se æquálem Deo: sed semetípsum exinanívit, formam servi accipiens, in similitudinem hóminum factus, et hábitu inventus ut homo. Humiliávit semetípsum, factus oboédiens usque ad mortem, mortem autem crucis. Propter quod et Deus exaltávit illum: et donávit illi nomen, quod est super omne nomen: (hic genuflectitur) ut in nomine Jesu omne genu flectátur coeléstium, terréstrium et infernórum: et omnis lingua confiteátur, quia Dóminus Jesus Christus in glória est Dei Patris.

Graduale. Ibid., 8-9. Christus factus est pro nobis obǿdiens usque ad mortem, mortem autem crucis.
℣. Propter quod et Deus exaltávit illum, et dedit illi nomen, quod est super omne nomen.

Allelúja, allelúja. <. Dulce lignum, dulces clavos, dúlcia ferens póndera: quæ sola fuísti digna sustinére Regem coelórum et Dóminum. Allelúja.

✠Sequéntia sancti Evangélii secúndum Joánnem.
Joann. 12, 31-36.

In illo témpore: Dixit Jesus turbis Judæórum: Nunc judícium est mundi: nunc princeps hujus mundi ejiciátur foras. Et ego si exaltátum fuero a terra, ómnia traham ad meipsum. (Hoc autem dicébat, signíficans, qua morte esset moritúrus.) Respóndit ei turba. Nos audívimus ex lege, quia Christus manet in ætérnum: et quómodo tu dicis: Opórtet exaltári Fílium hóminis? Quis est iste Fílius hóminis? Dixit ergo eis Jesus: Adhuc módicum lumen in vobis est. Ambuláte, dum lucem habétis, ut non vos ténebræ comprehéndant: et qui ámbulat in ténebris, nescit, quo vadat. Dum lucem habétis, crédite in lucem, ut fílii lucis sitis.

Credo.

Offertorium. Prótege, Dómine, plebem tuam per signum sanctæ Crucis ab ómnibus insídiis inimicórum ómnium: ut tibigratam exhibeámus servitútem, et acceptábile fiat sacrifícium nostrum, allelúja.

SECRETA
Jesu Christi, Dómini nostri, Córpore et Sánguine saginándi, per quem Crucis est sanctifícátum vexíllum: quǽsumus, Dómine, Deus noster; ut, sicut illud adoráre merúimus, ita perénniter ejus glóriæ salutáris potiámur efféctu. Per eúndem Dóminum.

Præfatio de Cruce.

Communio. Per signum Crucis de inimícis nostris líbera nos, Deus noster.

POSTCOMMUNIO
Adésto nobis, Dómine, Deus noster: et, quos sanctæ Crucis lætári facis honóre, ejus quoque perpétuis defénde subsídiis. Per Dóminum.

Pro Missa votiva de S. Cruce sumitur Missa Nos autem. quæ habetur inter votivas circa finem Missalis [000].

lunes, 13 de septiembre de 2010

LA CUNA DE CRISTÓBAL COLÓN

Desde Zadlander


Cristóbal Colón



Sin duda alguna esta es una de las preguntas más discutidas. Evidentemente, la opción más aceptada es la de que nació en Génova, aunque muchos han querido barrer para su casa y se ha dicho que fue portugués, gallego, catalán e incluso hebreo. Sin duda alguna, todas estas demás opciones no tienen fundamentos algunos prácticamente, ¿porqué? porque existen cartas del propio Colón afirmando que era genovés, así como documentos de su hijo Hernando Colón ratificándolo. Pero vamos a analizar las distintas posibilidades:
  • Genovés (italiano): Es la opción más extendida, porque, como ya he dicho, hay documentos de él y de su hijo afirmando esta nacionalidad.
  • Portugués: Algunos dicen que Colón fue portugués por el simple hecho de que una carta del Papa a Colón iba dirigida a Cristofõm Colón, y Cristofõm es muy parecido a Cristovão (Cristóbal en portugués). Sin embargo, se ha descubierto que Cristofõm es la abreviatura de Cristoforo, nombre real de Cristóbal (en portugués).
  • Hebreo (judío): Esta es la teoría más extravagante. Según sus defensores, el pasado de Colón es tan oscuro porque quería ocultarlo. ¿Y por qué querría ocultar su pasado? Porque si hubiese dicho (hipotéticamente) que era judío no se habría ganado el apoyo de los Reyes Católicos. Aun así esta es simplemente una suposición basada en su pasado poco claro, algo que en realidad era normal en la época, al no existir ni DNI, ni partidas de nacimiento..
  • Gallego (español): Esta teoría afirma que nació en Poyo (Pontevedra), ya que el apellido Colón es originario de allí. Sin embargo, no hay más pruebas que indiquen que esta teoría sea la correcta.
  • Catalán (español): Esta teoría se basa en que (según algunos) Colón firmaba como "Colom", variante catalana del apellido. Sin embargo, viendo sus firmas, no se aprecia muy bien el nombre, por lo que si ponía Colón o Colom varía según el punto de vista.
La teoría catalana afirma que la firma de Cristóbal Colón firmaba como "Colom", pero no se aprecia bien en esta firma 


En cualquier caso, lo más probable es que fuese genovés, aunque fuese de donde fuese, lo que hizo nunca cambiará: HIZO GRANDE A ESPAÑA.


Sin importar su patria natal, debemos reconocer que engrandeció a España y a nuestra Santa Fe Católica y Apostólica 

miércoles, 8 de septiembre de 2010

A DIOS LE HICIERON LA CIRUGÍA DE CAMBIO DE SEXO

Aunque parezca un sacrilegio este titular, es la triste realidad que vemos en la secta episcopaliana de Escocia, que prohibió toda referencia a Dios relacionada con el género masculino.


Tomado de CONGREGACIÓN OBISPO ALOIS HUDAL. Comentario propio.

La Iglesia Episcopal de Escocia suprime toda referencia a Dios relacionada con el género masculino

La Iglesia Episcopal de Escocia abolió por medio de una disposición toda referencia a Dios como parte del género masculino. El nuevo dictamen, que suprime referencias bíblicas como «Señor, Él, y Todopoderoso», pretende hacer de Dios «una entidad más allá de todo género sexual». La medida se ha tomado después de que las mujeres ordenadas episcopalianas se quejaran de las referencias masculinas presentes en las Sagradas Escrituras.

Las alteraciones fueron hechas por el Comité Litúrgico en consulta con el Sínodo general y el Colegio de Obispos, para proveer de una alternativa a la Liturgia de 1982. En ese sentido, los obispos episcopales aprobaron la introducción de terminología “más inclusiva”, que erradique toda forma de discriminación de género.
   
No obstante, las modificaciones ya tienen sus primeros opositores, que califican el cambio como “totalmente innecesario”. “La palabra man (hombre) en inglés, especialmente entre científicos, incluye a ambos sexos. Aquellos que tratan de minimizar las referencias a Dios como Padre y a Cristo como su Hijo tienen grandes dificultades, debido a que el Nuevo Testamento está plagado de estas referencias”, señalan.

Cuando se pasa de la herejía a la estupidez
Lo que está ocurriendo en la comunión anglicana, de la que la iglesia episcopaliana escocesa forma parte o al menos es un derivado, roza ya el esperpento.

Se puede ser hereje, cismático o incluso apóstata. Pero eso no implica necesariamente el ser imbécil. E imbéciles son aquellos que pretendiendo ser cristianos, quieren que las referencias a Dios no incluyan el género masculino. Que es lo que acaba de aprobar ese engendro de “iglesia” para rechifla de unos y mosqueo de otros.

Parece ser que la idea ha surgido de las mujeres ordenadas de esa “iglesia”. El feminismo radical –conste que digo radical– tiende a sacar de quicio todo. Y en su versión eclesial, peor aún. A esas sacerdotisas y obispesas de la nada les molesta la imagen de Dios como Padre. Supongo que se negarán a rezar el Padrenuestro propuesto por Cristo. De hecho, estarán sumamente enfadadas con el hecho de que el Verbo encarnado se llamó Jesús y no Jesusina o Teodora. Por no hablar de que los doce apóstoles fueron todos hombres. Cosas del puñetero machismo de entonces, dirán.

La mayoría de obispos episcopalianos son mujeres (en la foto, Katharine Jefferts Ryan de Schori, primera “obispa” presidente y Primada de la Iglesia Episcopaliana de Estados Unidos).

Lo que me pregunto es qué tipo de fieles puede tener una “iglesia” así. ¿En qué creen, si es que creen en algo? ¿a quién se supone que adoran? ¿a alguna deidad hermafrodita? Porque desde luego no adoran al Dios de la Revelación cristiana.

Sin embargo, creo que una comunidad eclesial de esa naturaleza es el destino ideal para no pocos progre-eclesiales pseudo-católicos. Por ejemplo, estoy convencido de que el ex-franciscano José Arregi Olaizola encajaría la mar de bien con los episcopalianos escoceses. Y lo mismo diría de algunas religiosas rebeldes que se pasan el día acusando a la Iglesia de ser un reducto patriarcal misógino.

Y es que, ya se sabe, Dios les cría y ellos se juntan. Oh, perdón…. ¡Dije Dios! Debí decir Dios/a Padre/Madre.

COMENTARIO: Claro, como los “clérigos” episcopalianos son mujeres u aberrosexuales, no les importa hacer a Dios de acuerdo a su diabólica imagen. Pero en fin…, a esos herejes se les reserva un sitio en el infierno, cerca a Lutero y a Wojtyła Katzorowski (no tanto por herejes –que ya por descontado lo tienen–, sino por sacrílegos y blasfemos).

Señores episcopalianos de Escocia, ¿este es el (la) Dios(a) que vais a adorar? 

 Pero por nuestra parte, yo y mis discípulos adoraremos sólo a DIOS PADRE, HIJO Y ESPÍRITU SANTO.