Vexílla Regis

Vexílla Regis
MIENTRAS EL MUNDO GIRA, LA CRUZ PERMANECE

LOS QUE APOYAN EL ABORTO PUDIERON NACER

LOS QUE APOYAN EL ABORTO PUDIERON NACER
NO AL ABORTO. ELLOS NO TIENEN LA CULPA DE QUE NO LUCHASTEIS CONTRA VUESTRA CONCUPISCENCIA

NO QUEREMOS QUE SE ACABE LA RELIGIÓN

NO QUEREMOS QUE SE ACABE LA RELIGIÓN
No hay forma de vivir sin Dios.

ORGULLOSAMENTE HISPANOHABLANTES

ORGULLOSAMENTE HISPANOHABLANTES

martes, 15 de febrero de 2011

LOS DERECHOS DE DIOS

Desde Miles Christi
 
Cristo dice: "Yo te creé, soy tu Señor y Rey. Tengo Mis propios derechos, y son superiores a los tuyos te guste o no."
  
Hoy en día es común escuchar continuamente sobre los derechos humanos. Se hace pompa y alarde de la necesidad de defender como un principio esencial de la sociedad los derechos humanos. Recordemos que fue fruto del espíritu filosófico del siglo XVIII, del liberalismo y enciclopedismo francés que surge la Declaración de los Derechos del Hombre y del Ciudadano de 1789, inspirada en la declaración de independencia estadounidense de 1776.
 
La Declaración Masónica de los Derechos del Hombre y el Ciudadano (1791) marca la oposición moderna a la Realeza Social de Jesucristo
 
Más adelante, el 10 de diciembre de 1948, la Asamblea General de las Naciones Unidas aprobó y proclamó la Declaración Universal de Derechos Humanos. Tras este acto histórico, la Asamblea pidió a todos los Países Miembros que publicaran el texto de la Declaración y dispusieran que fuera 
"distribuido, expuesto, leído y comentado en las escuelas y otros establecimientos de enseñanza, sin distinción fundada en la condición política de los países o de los territorios".
  
Cuando se dio la proclamación de los "Derechos Humanos", el 10 de Diciembre de 1948, se cumplió esta Palabra: "Los reyes de la tierra se sublevan, y los príncipes conspiran contra el Señor y contra su Cristo: 'Rompamos sus ataduras, librémonos de su yugo'. " (Salmo II, 2-3)
 
Dentro de este movimiento secular y revolucionario en que se ha vuelto inmersa la sociedad de los siglos XIX y XX, hemos asistido a un engrandecimiento de los derechos del hombre pero al mismo tiempo a un empequeñecimiento de los derechos de Dios, sino es que a su total censura y anulación. Así es, hoy es común hablar de la libertad de prensa, libertad de culto, de enseñanza; de matrimonio y divorcio civil; del estado laico y del pueblo soberano; de la conciencia libre del hombre y del derecho a expresar nuestra propia opinión; del derecho al aborto, al propio sexo o género decidiendo así por optar el ser bisexual, homosexual o lesbiana, incluso el reconocimiento jurídico de las uniones homosexuales y su derecho a la adopción. El derecho a usar el condón o la pastilla del día siguiente para evitar embarazos no deseados, y un largo etcétera.
  
Pero la realidad de las cosas es que por encima de los derechos del hombre deben estar, guste o no, los derechos de Dios, que son precisamente aquellos derechos inherentes a Dios respecto a sus criaturas hechas a Su Imagen y Semejanza.
  
Los derechos de Dios tienen, por decirlo así, cuatro características:
  1. Son inalienables, es decir, no pueden ser enajenados por Dios, Fuente Suprema y Único Ser Necesario.
  2. Son imprescriptibles, es decir, que subsisten en el tiempo y en la eternidad.
  3. Son irrenunciables, que quiere decir que Dios no puede renunciar a que sus criaturas actúen y respeten sus Derechos Divinos. 
  4. Finalmente, son indiscutibles, es decir, que por nuestra absoluta dependencia de Él en todo y por ser criaturas a Su Imagen y Semejanza, no podemos siquiera ponerlos en duda ni menos discutir sobre ellos.
 
Además de lo anterior, los derechos de Dios son perfectamente exigibles, por cuanto al poder coercitivo que Dios ejerce como Legislador Supremo de todos los hombres.
  
Con el actual deterioro que vive la sociedad y dentro de un sinnúmero de falacias y errores que se propagan, el hombre de hoy en aras de hacer valer sus "derechos" viola sistemáticamente los Derechos Divinos. Hoy se habla mucho de democracia y soberanía, pero ni lo uno ni lo otro están debidamente fundados, pues la democracia ni en su esencia ni en su origen vienen de Dios, y el único soberano que existe es Dios, pues ni el pueblo ni el estado lo son.
   
Así pues, conviene repasar cuáles son los Derechos de Dios y que cada quien se atenga a las consecuencias de querer ignorarlos, suprimirlos o ajustarlos a la supuesta suprema voluntad del hombre, tal y como hoy en día hace la inmensa mayoría de los gobiernos.
   
Estos Derechos de Dios son los que deben regir por encima de los derechos humanos, pues no es el hombre el que debe rendirse culto a sí mismo, sino es a Dios a quien se debe tributar todo honor y toda gloria por parte de sus criaturas hechas a Su Imagen y Semejanza.
  
Así tenemos entonces que:
ART. 1 Dios tiene pleno derecho sobre el hombre creado a Su Imagen y Semejanza, para que dichas criaturas le rindan homenaje de adoración, gratitud, alabanza y gloria que le son debidos.
ART. 2 Dios tiene derecho a nuestro total y absoluto sometimiento de índole personal y social a Sus Santos Mandamientos, de los cuales pedirá cuenta estricta, como Juez Supremo de todos los hombres.
ART. 3 Dios tiene derecho al total y absoluto sometimiento de nuestras leyes humanas a Su Ley Eterna, como fundamento esencial de aquéllas, sin la cual el derecho dejaría de existir.
ART. 4 Dios tiene derecho a ser reconocido por todas las naciones del mundo como Único Soberano y Supremo Juez de todos los hombres.
ART. 5 Dios tiene derecho a que los gobernantes de todas las naciones legislen y promulguen leyes que estén en perfecta armonía con la Ley Eterna.
ART. 6 Dios tiene derecho a que se respete la vida humana en todas sus formas.
ART. 7 Dios tiene derecho a que Su Santísimo Nombre no se suprima de Constitución Política alguna (mucho menos se le relegue a lo último del preámbulo).
ART. 8 Dios tiene derecho a que se respeten los días festivos destinados a Su Culto Público.
ART. 9 Dios tiene derecho a que se acate y se respete a la Santa Madre Iglesia Católica y Apostólica, fundada por Su Único Hijo Jesucristo.
ART. 10 Dios tiene derecho a que se le adore en la Sagrada Eucaristía, en la que está presente con Su Cuerpo, Sangre, Alma y Divinidad
ART. 11 Dios tiene derecho a que no se desacralicen sus Templos ni se disponga de sus bienes. 
ART. 12 Dios tiene derecho a que no se enseñen doctrinas falsas que ofendan Su Divinidad. 
ART. 13 Dios tiene derecho a que se prohíba la libertad de cultos, por cuanto que Él es el Único Dios Verdadero en Tres Personas: Padre, Hijo y Espíritu Santo. 
ART. 14 Dios tiene derecho a que como Fuente Suprema de toda autoridad, que sus hijos impidan la libertad para ofender Su Divina Majestad, sea de palabra o por escrito. 
ART. 15 Dios tiene derecho a que se prohíban los sacrilegios y profanaciones de sus Templos. 
ART. 16 Dios tiene derecho a que se prohíban injurias a Su Divina Majestad, así como a la Santísima Virgen y contra los santos, mediante películas blasfemas y libros heréticos
ART. 17 Dios tiene derecho a que se hagan manifestaciones públicas de adoración, reparación y desagravio por tantas ofensas recibidas. 
ART. 18 Dios tiene derecho a que sus criaturas protesten ante las autoridades contra el divorcio, matrimonio civil, unión libre, aborto, exhibición de películas blasfemas, pornografía y demás formas de corrupción que existen hoy en día en la sociedad
ART. 19 Dios tiene derecho a que los padres de familia e instituciones educativas enseñen el Catecismo de la Doctrina Cristiana
ART. 20 Dios tiene derecho a que se mantenga la dignidad de la persona humana creada a Su Imagen y Semejanza, impidiendo la depravación mediante programas de televisión inmorales, periódicos, revistas, clonación, manipulación genética y demás actos tendientes a manipular en cualquiera de sus formas la vida humana para cualquier fin
ART. 21 Dios tiene derecho a establecer en la tierra sobre todos y sobre todo el Reinado Social de Su Hijo Jesucristo, y que por cierto ya está a las puertas
ART. 22 Dios tiene derecho a premiar a los hombres de buena voluntad que con amor cumplen Sus Mandamientos (mientras sean miembros de la Santa Iglesia Católica y Apostólica). 
ART. 23 Dios tiene derecho a castigar a los hombres materialistas, inmorales, depravados, enemigos de lo bueno, amadores de los placeres, apóstatas, herejes, injustos, blasfemos, acumuladores de riqueza con el sudor del prójimo; en suma, quienes desobedecen Sus Santos Mandamientos y quienes legislan en contra de sus Leyes Divinas, fuente de todo derecho. Asimismo, Dios tiene derecho a permitir que haya en la tierra guerra, peste, enfermedades, gobiernos injustos que esclavicen, desastres, terremotos, inundaciones, maremotos, erupciones volcánicas, muertes violentas, etc. con objeto de que el hombre vuelva a Él y esté siempre preparado con santo temor cumpliendo Sus Leyes. 
ART. 24 Los hombres y todas las criaturas tienen la obligación de hacer posible los derechos de Dios.
 
Pareciera esto fuerte, pero la realidad es que los enemigos de Dios hoy proclaman su triunfo, pero el rigor de la Justicia Divina los castigará y les hará recordar en el tiempo, para la historia y la eternidad, que sólo Él es el Señor, y a Él sólo se le ha de servir y amar por sobre todas las cosas.

Toda la Gloria, el Poder y el Reino sean dados a Dios Padre, Hijo y Espíritu Santo, con la Bienaventurada Virgen María, ahora y por los siglos de los siglos. Amén.
 
Finalmente, conviene recordar cómo Su Santidad León XIII en su encíclica Tametsis Futura en el año 1900, de manera profética, señaló la importancia de hablar sobre los Derechos de Dios por encima de los derechos del Hombre. El Santo Padre León XIII decía al respecto: 
"Ya ha oído hablar la muchedumbre durante bastante largo tiempo de lo que se llama los derechos del hombre; que oiga alguna vez hablar de los DERECHOS DE DIOS".

viernes, 11 de febrero de 2011

MISA DE LA APARICIÓN DE LA BIENAVENTURADA VIRGEN MARÍA INMACULADA


Del Misal Romano de San Pío V
 
Die 11 Februarii
In Apparitione B. Mariæ Virg. immaculatæ
Duplex Majus

Introitus. Apoc. 21, 2. Vidi civitátem sanctam, Jerúsalem novam, descendéntem de coelo a Deo, parátam sicut sponsam ornátam viro suo. Ps. 44, 2. Eructávit cor meum verbum bonum: dico ego ópera mea Regi. ℣. Glória Patri.

ORATIO
Deus, qui per immaculátam Vírginis Conceptiónem dignum Filio tuo habitáculum præparásti: súpplices a te quǽsumus; ut, ejúsdem Vírginis Apparitiónem celebrántes, salútem mentis et córporis consequámur. Per eúndem Dóminum nostrum.

Et, in Quadragesima, fit Commemoratio Feriæ in Missis non conventualibus.

Léctio libri Apocalýpsis beáti Joánnis Apóstoli
Apoc. 11, 19; 12, 1 et 10.

Apértum est templum Dei in coelo: et visa est arca testaménti ejus in templo ejus, et facta sunt fúlgura et voces et terræmótus et grando magna. Et signum magnum appáruit in coelo: Múlier amícta sole, et luna sub pédibus ejus, et in cápite ejus coróna stellárum duódecim. Et audívi vocem magnam in coelo dicéntem: Nunc facta est salus et virtus, et regnum Dei nostri et potéstas Christi ejus.

Graduale. Cant. 2, 12. Flores apparuérunt in terra nostra, tempus putatiónis advénit, vox túrturis audíta est in terra nostra.
℣. Ibid., 10 et 14. Surge, amíca mea, speciósa mea, et veni: colúmba mea in foramínibus petræ, in cavérna macériæ.

Allelúja, allelúja. ℣. Osténde mihi fáciem tuam, sonet vox tua in áuribus meis: vox enim tua dulcis, et fácies tua decóra. Allelúja.

Post Septuagesimam, omissis Allelúja et Versu sequenti, dicitur:

Tractus. Judith 15, 10. Tu glória Jerúsalem, tu lætítia Israël, tu honorificéntia pópuli nostri.
℣. Cant. 4, 7. Tota pulchra es, María: et mácula originális non est in te.
℣. Felix es, sacra Virgo María, et omni laude digníssima, quæ serpéntis caput virgíneo pede contrivísti.

Sequéntia sancti Evangélii secúndum Lucam.
Luc. 1, 26-31.

In illo témpore: Missus est Angelus Gábriel a Deo in civitátem Galilǽæ, cui nomen Názareth, ad Vírginem desponsátam viro, cui nomen erat Joseph, de domo David, et nomen Vírginis María. Et ingréssus Angelus ad eam dixit: Ave, grátia plena; Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus. Quæ cum audísset, turbáta est in sermóne ejus: et cogitábat, qualis esset ista salutátio. Et ait Angelus ei: Ne tímeas, María, invenísti enim grátiam apud Deum: ecce, concípies in útero et páries fílium, et vocábis nomen ejus Jesum.

Credo.

Offertorium. Luc. 1, 28. Ave, grátia plena; Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus.

SECRETA
Hóstia laudis, quam tibi, Dómine, per mérita gloriósæ et immaculátæ Vírginis offérimus, sit tibi in odórem suavitátis, et nobis optátam cónferat córporis et ánimæ sanitátem. Per Dóminum.

Et, in Quadragesima, fit Commemoratio Feriæ, ut supra.

Præfatio de B. Maria Virg. Et te in Conceptióne immaculáta.

Communio. Ps. 64, 10. Visitásti terram et inebriásti eam, multiplicásti locupletáre eam.

POSTCOMMUNIO
Quos coelésti, Dómine, aliménto satiásti, súblevet aextera Genetrícis tuæ immaculátæ: ut ad ætérnam pátriam, ipsa adjuvánte, perveníre mereámur: Qui vivis.

Et, in Quadragesima, fit Commemoratio Feriæ, ut supra; et de ea legitur Evangelium in fine, juxta Rubricas.

jueves, 3 de febrero de 2011

LA CONFESIÓN (DECLARACIÓN DADA POR UN DEMONIO EN UN EXORCISMO)

Este mensaje trata de la importancia que reviste la Confesión. Lo impresionante es que esta declaración ¡¡¡LA DIO JUDAS ISCARIOTE (QUE ES UN DEMONIO HUMANO) DURANTE UN EXORCISMO!!!
 
  
Orad esta oracion primero:
 
San Miguel Arcangel, defiéndenos en la lucha. Sé nuestro amparo contra la perversidad y asechanzas del demonio. Reprímale Dios, pedimos suplicantes, y tú Príncipe de la Milicia Celestial, arroja al infierno con el divino poder a Satanás y a los otros espíritus malignos que andan dispersos por el mundo para la perdición de las almas. Amén.
 
Ahora orad un Ave Maria a la VIRGEN
   
(Debes orar ya que orar antes de leer lo que vas a leer es parte de un exorcismo, cosa que debes estar orando para que no te ataquen los demonios, ES EN SERIO... HAY EXORCISTAS QUE RECONOCEN ESTO QUE LES DIGO EN PARENTESIS, Y POR EXPERIENCIA LO SÉ)
  
DISPONIBILIDAD PARA CONFESAR
Judas Iscariote – Lo mismo que las personas quieran confesarse, tienen muy pocas ocasiones para hacerlo. El tiempo destinado para las confesiones es lo máximo una hora, y solo vienen algunos viejos (ríe irónico).
Exorcista – ¡Continúa, diciendo la verdad, di lo que tengas que decir, de parte de la Santísima Virgen!
J – Así el confesor siente desánimo y se interroga: “¿Tan pocos y solo los viejos? En poco tiempo valdrá la pena desistir de confesar: ¿será que también nosotros tendremos que encaminar las ceremonias penitenciales?”
Es entonces, cuando los viejos terminan de rezar, el Padre sale del confesionario y seguramente, algunos, que todavía aguardan, pensaran que ya no podrán ser atendidos y se precipitaran para el confesionario. Así no se pueden... (da carcajadas).
E – ¡Termina con la risa y di la verdad de parte de la Santísima Virgen!
J – ... No pueden, con miedo de que el confesor se escape, no pueden preparase debidamente, como seguramente lo hubieran hecho si las condiciones fueran otras (ríe a carcajadas).
E – De parte de la Santísima Virgen, ¡di la verdad!
J – No quiero continuar hablando, ¡no quiero!
E – ¡Tienes que continuar, tienes hablar, tienes que decir lo que la Santísima Virgen quiere! ¡Tienes que transmitirnos todo lo que Ella quiere y nada más!
J – Si los Padres confesasen horas seguidas, si en los Viernes Santos hablasen de la Muerte de Cristo, podrían en esta altura aprovechar para hablar de la muerte del hombre. Podrían recordar que todos tienen que morir y que deben preparar su alma. De este modo, millares de almas podrían ser arrancadas del infierno (gime como un miserable).
E – ¡Suéltame! ¡Tu no puedes arrancarme la estola, en nombre de (...)!
J – Nosotros no queríamos hacerlo, mas somos obligados por Belcebú y Lucifer, que quieren que los perturbemos.
E – Belcebú y Lucifer ¡tienen que desaparecer! Judas Iscariote, tú y solamente tú, habla de parte de la Santísima Virgen, ¡en nombre (...)!
J – Nosotros sembramos la confusión por todas partes. Desde que Belcebú aquí se encuentra, tenemos un gran poder. Él se mueve por todas las direcciones y desparrama la confusión por donde puede.

miércoles, 2 de febrero de 2011

MISA DE LA PURIFICACIÓN DE SANTA MARÍA

Del Misal Romano de San Pío V
  

Die 2 Februarii
IN PURIFICATIONE B. MARIÆ V.
Duplex II classis

Si hoc Festum transfern contingit, hodie fit tantum benedíctio fit distributio Candelarum atque Processio Missa autem dicitur de Officio currenti; et in ea Candelæ accensæ in manibus non tenentur.

Finita Tertia, Sacerdos indutus Pluviali violaceo, vel sine Casula, cum Minstris similiter indutis, procedit ad benedicendum Candelas, in medio ante Altare vel ad cornu Epistolæ positas, et ipse, ibidem stans versus ad Altare, dicit manibus junctis in tono Orationis Missæ ferialis:

. Dóminus vobíscum.
℞. Et cum spíritu tuo.

Orémus.

ORATIO
Domine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus, qui ómnia ex níhilo creásti, et jussu tuo per ópera apum hunc liquorem ad perfectionem cérei veníre fecísti: et qui hodiérna die petitiónem justi Simeónis implésti: te humíliter deprecámur; ut has candélas ad usus hóminum et sanitátem córporum et animárum, sive in terra sive in aquis, per invocatiónem tui sanctíssimi nóminis et per intercessiónem beátæ Maríæ semper Vírginis, cujus hódie festa devóte celebrántur, et per preces ómnium Sanctórum tuórum, bene  dícere et sancti  ficáre dignéris: et hujus plebis tuæ, quæ illas honorífice in mánibus desíderat portare teque cantando laudare, exáudias voces de coelo sancto tuo et de sede majestátis tuæ: et propítius sis ómnibus clamántibus ad te, quos redemísti pretióso Sánguine Fílii tui: Qui tecum.
. Amen.

Orémus.

ORATIO
Omnípotens sempitérne Deus, qui hodiérna die Unigénitum tuum ulnis sancti Simeónis in templo sancto tuo suscipiéndum præsentásti: tuam súpplices deprecámur cleméntiam; ut has candélas, quas nos fámuli tui, in tui nóminis magnificéntiam suscipiéntes, gestáre cúpimus luce accénsas, bene  dícere et sancti  ficáre atque lúmine supérnæ benedictiónis accéndere dignéris: quaténus eas tibi Dómino, Deo nostro, offeréndo digni, et sancto igne dulcíssimæ caritátis tuæ succénsi, in templo sancto glóriæ tuæ repræsentári mereámur. Per eúndem Dóminum nostrum.
. Amen.

Orémus.

ORATIO
Dómine Jesu Christe, lux vera, quæ illúminas omnem hóminem veniéntem in hunc mundum: effúnde bene  dictiónem tuam super hos céreos, et sancti   fica eos lúmine grátiæ tuæ, et concéde propítius; ut, sicut hæc luminária igne visíbili accénsa noctúrnas depéllunt ténebras; ita corda nostra invisíbili igne, id est, Sancti Spíritus splendóre illustráta, ómnium vitiórum cæcitáte cáreant: ut, purgáto mentis óculo, ea cérnere póssimus, quæ tibi sunt plácita et nostræ salúti utília; quaténus post hujus sǽculi caliginósa discrímina ad lucem indeficiéntem perveníre mereámur. Per te, Christe Jesu, Salvátor mundi, qui in Trinitáte perfécta vivis et regnas Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
. Amen.

Orémus.

ORATIO
Omnípotens sempitérne Deus, qui per Móysen fámulum tuum puríssimum ólei liquórem ad luminária ante conspéctum tuum júgiter concinnánda præparári jussísti: bene dictiónis tuæ grátiam super hos céreos benígnus infúnde; quaténus sic adminístrent lumen extérius, ut, te donánte, lumen Spíritus tui nostris non desit méntibus intérius. Per Dóminum... in unitáte ejúsdem.
. Amen.

Orémus.

ORATIO
Dómine Jesu Christe, qui hodiérna die, in nostræ carnis substántia inter hómines appárens, a paréntibus in templo es præsentátus: quem Símeon venerábilis senex, lúmine Spíritus tui irradiátus, agnóvit, suscépit et benedíxit: præsta propítius; ut, ejúsdem Spíritus Sancti grátia illumináti atque edócti, te veráciter agnoscámus et fidéliter diligámus: Qui cum Deo Patre in unitáte ejúsdem Spíritus Sancti vivis et regnas Deus, per ómnia sǽtula sæculórum.
. Amen.

Finitis Orationibus, Celebrans ponit incensum in thuríbulum: deinde ter aspergit Candelas aqua benedícta, dicendo Antiphonam Aspérges me Dómine, hyssópo, et mundábor: lavábis me, et super nivem dealbábor, sine cantu et sine Psalmo: et ter adolet incenso. Tum dignior ex Clero accedit ad Altare, et ab eo Celebrans accipit Candelam, non genuflectens nec osculans manum illius. Postea Celebrans stans m medio ante Altare versus ad populum, distríbuit Candelas, primum digniori, a quo ipse acceperat; deinde Diacono et Subdiacono paratis, et aliis Clericis singulatim per ordinem, ultimo laicis: omnibus genuflectentibus, Candelam et manum Celebrantis osculantibus, exceptis Prælatis, si adsint. Et cum inceperit distribuere Candelas, a Choro cantatur:

Antiphona. Luc. 2, 32. Lumen ad revelatiónem géntium et glóriam plebis tuæ Israël.

Cantic. Ibid., 29-31. Nunc dimíttis servum tuum, Dómine, secúndum verbum tuum in pace.
Deinde repetitur tota Antiphona Lumen ad revelatiónem géntium, quæ similiter repetitur post quemlibet Versum.
Quia vidérunt óculi mei salutáre tuum. Antiph. Lumen.
Quod parásti ante fáciem ómnium populorum. Antiph. Lumen.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Antiph. Lumen.
Sicut erat in princípio, et nunc, et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen. Antiph. Lumen.

His expletis, cantatur:
Antiph. Ps. 43, 26. Exsúrge, Dómine, ádjuva nos: et líbera nos propter nomen tuum. Ps. ibid., 2. Deus, áuribus nostris audívimus: patres nostri annuntiavérunt nobis. . Glória Patri.

Et repetitur: Exsúrge, Dómine.

Deinde Sacerdos dicit: Orémus.

Et si fuerit post Septuagesimam, et non in die Dominica, Diaconus dicit:

Flectámus génua. . Leváte.

ORATIO
Exáudi, quǽsumus, Dómine, plebem tuam: et, quæ extrinsécus ánnua tríbuis devotióne venerári, intérius asséqui grátiæ tuæ luce concéde. Per Christum, Dóminum nostrum.
. Amen.

Deinde fit Processio. Et primo Celebrans ponit incensum in thuribulum: postea Diaconus vertens se ad populum, dicit: Procedámus in pace. Et Chorus respondet: In nómine Christi. Amen. Præcedit Thuriferarius cum thuribulo fumiganti: deinde Subdiaconus paratus, deferens Crucem, medius inter duos Acolythos cum candelabris accensis: sequitur Clerus per ordinem, ultimo Celebrans cum Diacono a sinistris, omnes cum Candelis accensis in manibus: et cantantur Antiphonæ sequentes:

Antiph. Adórna thálamum tuum, Sion, et súscipe Regem Christum: ampléctere Maríam, quæ est coeléstis porta: ipsa enim portat Regem glóriæ novi lúminis: subsístit Virgo, addúcens mánibus Fílium ante lucíferum génitum: quem accípiens Símeon in ulnas suas, prædicávit pópulis, Dóminum eum esse vitæ et mortis et Salvatórem mundi.

Alia Antiph. Luc. 2, 26, 27 et 28- 29. Respónsum accépit Símeon a Spíritu Sancto, non visúrum se mortem, nisi vidéret Christum Dómini: et cum indúcerent Púerum in templum, accépit eum in ulnas suas, et benedíxit Deum, et dixit: Nunc dimíttis servum tuum, Dómine, in pace. . Cum indúcerent púerum Jesum parentes ejus, ut fácerent secúndum consuetúdinem legis pro eo, ipse accépit eum in ulnas suas.

Et ingrediendo Ecclesiam, cantatur:

. Obtulérunt pro eo Dómino par túrturum, aut duos pullos columbárum: * Sicut scriptum est in lege Dómini.
. Postquam impléti sunt dies purgatiónis Maríæ, secúndum legem Moysi, tulérunt Jesum in Jerúsalem, ut sísterent eum Dómino. * Sicut scriptum est in lege Dómini.
. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. * Sicut scriptum est in lege Dómini.

Finita Processione, Celebrans et Ministri, depositis violaceis, accipiunt paramenta alba pro Missa. Et Candelæ tenentur in manibus accensæ, dum legitur Evangelium, et iterum ab incepto Ganone usque ad expletam Communionem.

Hodie prohibetur quælibet Missa votiva, etiam sollemniis, de Christo Domino.

Ad Missam

Introitus. Ps. 47, 10-11. Suscépimus, Deus, misericórdiam tuam in médio templi tui: secúndum nomen tuum, Deus, ita et laus tua in fines terræ: justítia plena est déxtera tua. Ps. ibid., 2. Magnus Dóminus, et laudábilis nimis: in civitáte Dei nostri, in monte sancto ejus. . Glória Patri.

ORATIO
Omnípotens sempitérne Deus, majestátem tuam súpplices exorámus: ut, sicut unigénitus Fílius tuus hodiérna die cum nostræ carnis substántia in templo est præsentátus; ita nos fácias purificátis tibi méntibus præsentári. Per eúndem Dóminum.

Léctio Malachíæ Prophétæ.
Malach. 3, 1-4.

Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce, ego mitto Angelum meum, et præparábit viam ante fáciem meam. Et statim véniet ad templum suum Dominátor, quem vos quǽritis, et Angelus testaménti, quem vos vultis. Ecce, venit, dicit Dóminus exercítuum: et quis póterit cogitáre diem advéntus ejus, et quis stabit ad vidéndum eum? Ipse enim quasi ignis conflans et quasi herba fullónum: et sedébit conflans et emúndans argéntum, et purgábit fílios Levi et colábit eos quasi aurum et quasi argéntum: et erunt Dómino offeréntes sacrifícia in justítia. Et placébit Dómino sacrifícium Juda et Jerúsalem, sicut dies sýtuli et sicut anni antíqui: dicit Dóminus omnípotens.

Graduale. Ps. 47, 10-11 et 9. Suscépimus, Deus, misericórdiam tuam in médio templi tui: secúndum nomen tuum, Deus, ita et laus tua in fines terræ.
. Sicut audívimus, ita et vídimus m civitáte Dei nostri, in monte sancto ejus.

Allelúja, allelúja. . Senex Púerum portábat: Puer autem senem regébat. Allelúja.

Post Septuagesimam, omissis Allelúja et Versu sequenti, dicitur

Tractus. Luc. 2, 29-32. Nunc dimíttis servum tuum, Dómine, secúndum verbum tuum in pace.
. Quia vidérunt óculi mei salutáre tuum.
. Quod parásti ante fáciem ómnium populórum.
. Lumen ad revelatiónem géntium et glóriam plebis tuæ Israël.

Sequéntia sancti Evangélii secúndum Lucam.
Luc. 2, 22-32.

In illo témpore: Postquam impleti sunt dies purgatiónis Maríæ, secúndum legem Moysi, tulérunt Jesum in Jerúsalem, ut sísterent eum Dómino, sicut scriptum est in lege Dómini: Quia omne masculínum adapériens vulvam sanctum Dómino vocábitur. Et ut darent hóstiam, secúndum quod dictum est in lege Dómini, par túrturum aut duos pullos columbárum. Et ecce, homo erat in Jerúsalem, cui nomen Símeon, et homo iste justus et timorátus, exspéctans consolatiónem Israël, et Spíritus Sanctus erat in eo. Et respónsum accéperat a Spíritu Sancto, non visúrum se mortem, nisi prius vidéret Christum Dómini. Et venit in spíritu in templum. Et cum indúcerent púerum Jesum parentes ejus, ut fácerent secúndum consuetúdinem legis pro eo: et ipse accépit eum in ulnas suas, et benedíxit Deum, et dixit: Nunc dimíttis servum tuum, Dómine, secúndum verbum tuum in pace: Quia vidérunt óculi mei salutáre tuum: Quod parásti ante fáciem ómnium populórum: Lumen ad revelatiónem géntium et glóriam plebis tuæ Israël.

Credo.

Offertorium. Ps. 44, 3. Diffúsa est grátia in lábiis tuis: proptérea benedíxit te Deus in ætérnum, et in sǽculum sǽculi.

SECRETA
Exáudi, Dómine, preces nostras: et, ut digna sint múnera, quæ óculis tuæ majestátis offérimus, subsídium nobis tuæ pietátis impénde. Per Dóminum.

Præfatio de Nativitate.

Communio. Luc. 2, 26. Respónsum accépit Símeon a Spíritu Sancto, non visúrum se mortem, nisi vidéret Christum Dómini.

POSTCOMMUNIO
Quǽsumus, Dómine, Deus noster: ut sacrosáncta mystéria, quæ pro reparatiónis nostræ munímine contulísti, intercedénte beáta María semper Vírgine, et præsens nobis remédium esse fácias et futúrum. Per Dóminum nostrum.

In omnibus Missis de Officio semiduplici aut simplici, et in Missis votivis, quæ pro re gravi et publica simul causa non sint, a die 3 Februarii usque ad Feriam III post Domimcam Quinquagesimæ inclusive, dicuntur, juxta Rubricas, Orationes pro diversitate Temporum assignatæ, nempe 2. ad poscenda suffragia Sanctorum A cunctis, et 3. ad libitum eligenda