Vexílla Regis

Vexílla Regis
MIENTRAS EL MUNDO GIRA, LA CRUZ PERMANECE

LOS QUE APOYAN EL ABORTO PUDIERON NACER

LOS QUE APOYAN EL ABORTO PUDIERON NACER
NO AL ABORTO. ELLOS NO TIENEN LA CULPA DE QUE NO LUCHASTEIS CONTRA VUESTRA CONCUPISCENCIA

NO QUEREMOS QUE SE ACABE LA RELIGIÓN

NO QUEREMOS QUE SE ACABE LA RELIGIÓN
No hay forma de vivir sin Dios.

ORGULLOSAMENTE HISPANOHABLANTES

ORGULLOSAMENTE HISPANOHABLANTES

Mostrando entradas con la etiqueta Pentecostés. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Pentecostés. Mostrar todas las entradas

domingo, 23 de mayo de 2010

SERMÓN DEL DOMINGO DE PENTECOSTÉS

Sermón "El Espíritu Santo: nuestro invitado olvidado", por el Rev. P. Casimir Puskorius, CMRI


En el Nombre del Padre, y del Hijo, y del Espíritu Santo. Amén. Mis queridos parroquianos, el Introito para la vigilia de Pentecostés, tomado del profeta Ezequiel, dice lo siguiente:
«Cuando habré hecho patente en vosotros mi santidad, os recogeré de todos los países y derramaré sobre vosotros agua pura y quedaréis purificados de todas vuestras inmundicias y os daré un nuevo corazón». 

Obviamente estas palabras se referían a ese milagroso y magnífico día ocurrido hace muchos siglos, esa fiesta de Pentecostés en la cual el Espíritu Santo descendió sobre la santa Madre y los apóstoles de manera especial. No solamente descendió sobre ellos, sino que también llenó sus corazones de tal forma que inmediatamente comenzaron a predicar la fe.

Ese día ocurrieron muchos milagros. Sabemos que, si bien los apóstoles predicaron en su lengua materna, la gente que había llegado a Jerusalén de diferentes partes del mundo los escuchó hablar en sus respectivas lenguas. Cerca de tres mil personas fueron bautizadas ese primer domingo de Pentecostés. Pero los milagros van más allá de esto, y algunos no son tan aparentes. Sobre estos quiero hablar hoy.

Primeramente, no sólo tenemos el milagro que tendió un puente entre los idiomas aquel día, sino el milagro que creó un puente entre las culturas. Un gran número de personas había ido a Jerusalén a celebrar la fiesta judía de Pentecostés y por otras razones. Culquiera que haya sido el caso, habían gente de muchas partes del mundo conocido:
«Partos, medos, elamitas, habitantes de Mesopotamia, Judea, Capadocia, Ponto, Asia, Frigia, Panfilia, Egipto y regiones de Libia más allá de Cirene, así como romanos, judíos y prosélitos, cretenses y árabes...» (Hechos 1:9-11).

Todos sabemos las dificultades que se presentan al tratar de hacer conexiones entre las varias culturas del mundo. En este caso, sin embargo, el Espíritu Santo obró un milagro que posibilitó a los apóstoles comunicarse con la gente de diversas tierras.

Estoy convencido de que había otra distancia que debía salvarse, aquella gran distancia que solo se puede salvar por el perdón. ¿Por qué digo esto? Siendo como es la naturaleza humana, creo que aquellos que se unieron a la Iglesia ese día tuvieron que perdonarse el uno al otro por deudas pasadas. Esto me recuerda una situación moderna que puede ayudar a ilustrar este punto. A principios de los noventa vimos el colapso de muchos sistemas políticos comunistas en Europa y otros lugares. Entre estos se halla la nación excomunista de Yugoslavia. Poco después se desató una guerra violenta en Bosnia. ¿Por qué? Los que han estudiado esta guerra en particular —que involucra el genocidio (campaña de exterminio de clases enteras y de grupos de gente)— han descubierto que sus orígenes se remontan a 600 años en el pasado. Un grupo de gente, teniendo armas a su disposición, masacró a otro grupo por causa de lo que sus ancestros habían hecho hace varios siglos. Se aprovecharon de la oportunidad para finalmente vengarse. Por horrible que fuera la tiranía de los comunistas, al menos sus pistolas y su poder fueron capaces de mantener el orden. Cuando este sistema se vino abajo, la gente comenzó a saldar viejas cuentas de la forma más brutal y salvaje. Ustedes ya lo leyeron. Estas personas no perdonaron las ofensas pasadas.

Un pariente mío, a quien yo admiro mucho, y el único tío sobreviviente del lado de mi padre, no logró escapar de Lituania en 1944 cuando atacaron los comunistas. Como muchos otros hombres valientes, cuyas esposas no pudieron escapar con ellos por embarazo o enfermedad, se unió a la resistencia. Fue capturado y sentenciado a 25 años de trabajo forzado en Siberia. Todo el que era enviado a Siberia era muy afortunado si alguna vez llegaba a salir. Por suerte, hubo un relajamiento en las persecuciones y la sentencia de mi tío fue reducida. Cumplió una condena de 10 años en Siberia, pero no le fue permitido regresar con su esposa e hijos por otros tres años. Así que, por trece años no fue parte de la vida de su familia. Uno de mis dos primos nunca había visto a su papá; el otro estaba muy chico cuando lo sentenciaron como para recordarlo. Pero lo que me impresiona de mi tío, a quien tuve el privilegio de conocer una vez y con quien he tenido correspondencia, es que nunca oí de él un deseo de vengarse.

¿Cómo puede la gente ser tan heroica en su perdón? La respuesta es la gracia del Espíritu Santo. Por eso es que en aquel primer domingo de Pentecostés los apóstoles no solo tendían un puente entre las lenguas y la cultura, también hacían algo que, en mi opinión, es muy importante: estaban perdonando. Las cosas estaban muy tensas en esos tiempos. Las personas ofendían y se sentían ofendidas. Pero el Espíritu Santo les ayudó a hacer a un lado esas diferencias y los unió en la verdadera fe. Por su gracia y sus dones ocasionó la unidad que de otro modo habría sido imposible.

La mejor solución para los conflictos como el de la península Balcánica es que la gente de ahí coopere con la gracia del Espíritu Santo. Si eso se hiciera, se acabaría la insensibilidad. Pero si los hombres tratan de aplicar una solución política a un problema espiritual, verán que dicha solución nunca será la adecuada. En cuanto los pacificadores se vayan, el conflicto se reiniciará. Lo que falta es el perdón, y la gracia operativa del Espíritu Santo en las almas de esas gentes, pues eso es lo que necesitan.

El Espíritu Santo es la fuente de la maravillosa unidad que vemos en la Iglesia católica, en la cual personas de diferentes culturas, diferentes idiomas y diferentes historias se unen en la única y verdadera fe, en la misma santa misa, en los mismos sacramentos. ¿No es eso en sí un milagro maravilloso? Y sucede todos los días que existe la Iglesia católica. Es un milagro que continúa sucediendo una y otra vez. Debo hacer hincapié, sin embargo, en que, aun cuando el Espíritu Santo es el principio de la unidad y del espíritu de amor y verdad, no puede de ninguna manera aprobar el falso ecumenismo de nuestros días.

Muchos cometen el error de creer que «por amor debemos aceptar los errores y pecados de los demás». Pero en las páginas de la Sagrada Escritura no vemos nada por el estilo; tampoco en la enseñanza de los apóstoles. Y, sin embargo, ¿qué vemos en la religión católica moderna? Vemos un constante esfuerzo por ecumenizar, que significa abandonar creencias y prácticas católicas para no ofender a nuestros conocidos acatólicos. ¿Fue eso lo que hicieron los apóstoles? No. Los Apóstoles salieron y predicaron la fe, y, de hecho, dijeron a sus oyentes:
«De esta manera podréis salvar vuestras almas. Si no lo aceptáis, no podréis salvaros»

El ecumenismo moderno, por otro lado, dice:
«Busquemos lo bueno en las falsas religiones». 

Esto es un abandono de las enseñanzas de Cristo.

Vean a la moderna Iglesia católica. Ya ni siquiera parece católica, sino protestante. En su loca prisa por ecumenizar, los modernistas vendieron la fe. He oído a gente decir que muchas iglesias protestantes parecen más católicas que las supuestas iglesias católicas de hoy, muchas de las cuales parecen pasillos vacíos. Ya no están los hermosos altares, los crucifijos, las estatuas, las estaciones de la cruz. ¡Han regalado su fe! Eso no es lo que Cristo enseñó.

En nuestra sociedad moderna vemos un esfuerzo por aceptar el pecado en el nombre del amor. En el nombre del amor se nos urge aceptar el aborto, el comportamiento homosexual, el divorcio, el adulterio y el amor libre. Si uno no acepta tales cosas, es intolerante, malo. ¿Predicaron los apóstoles que la gente podía seguir cometiendo el pecado? No. Los apóstoles hicieron guerra al pecado, puesto que el pecado hace que la gente pierda su alma en el infierno. Ese es el verdadero espíritu del catolicismo. Eso es el Espíritu Santo, el Espíritu de amor y verdad. El verdadero amor significa decir la verdad; no significa aceptar como bueno el pecado. Sí, amamos al pecador, pero le mostramos nuestro amor señalándole lo que necesita hacer y los pecados que debe abandonar si desea salvar su alma. De eso se trata el Espíritu de amor y verdad.

¿Cuá es la solución para estos problemas en la moderna Iglesia católica y en la sociedad? El Espíritu Santo. Aun dentro del movimiento católico tradicional vemos divisiones. No divisiones en la fe, porque todos estamos de acuerdo en la misa, los sacramentos tradicionales y las enseñanzas de la Iglesia; sino que la política y los modos de acercamiento a menudo separan a los obispos y sacerdotes y laicos. ¿Cómo solucionaremos ese problema? Ya conocen la respuesta. El Espíritu Santo. Lo que hizo en Pentecostés lo puede hacer de nuevo. En ocasiones podemos ver incluso divisiones dentro de las parroquias católicas tradicionales. Una persona puede decir: «bueno, iré a la iglesia, pero no tendré nada que ver con aquella persona. No quiero hablarle por lo que hizo, y no le voy a perdonar». ¿Cómo podemos solucionar ese problema? Ya conocen la respuesta. La gracia del Espíritu Santo nos ayudará hacer lo que nunca pensamos fuera posible.

Hablando de la unidad, algo dijo Benjamín Franklin en la Convención Constitucional de los Estados Unidos, una convención que estuvo cargada de dificultades y en peligro de disolverse en más de una ocasión. Si se hubiera disuelto, los Estados Unidos de Norteamérica no existirían hoy. Dijo con gran ingenio:
«Caballeros, si no quedamos unidos, quedaremos separados, colgando del cuello. Y nuestros enemigos habrán triunfado sobre nosotros»

Podemos aplicar esto a la vida espiritual. Estamos en medio de una guerra espiritual, queramos o no. Necesitamos trabajar juntos para nuestras metas espirituales. Esto no significa que vamos a resolver todas nuestras diferencias, o que los sentimientos ásperos que tenemos hacia los demás se disolverán repentinamente. Sí significa, sin embargo, que el Espíritu Santo nos ayudará a elevarnos por encima de nuestra naturaleza humana, y, llenos de su amor y verdad, seremos celosos en vivir y difundir la fe y en fomentar un lazo fuerte entre nosotros como miembros de la verdadera Iglesia.

Aparte de todo lo que les he dicho hasta ahora, debemos recordar cuán imortante es el Espíritu Santo. Nuestro Señor pudo haber dado a los apóstoles todas las gracias necesarias, pero el Espíritu Santo estaba destinado a venir sobre ellos en Pentecostés para iluminarlos. En el Evangelio para el jueves de Ascensión, todavía preguntaban los Apóstoles, «Señor, ¿restauraréis ahora el reino de Israel?» Casi se pueden imaginar a nuestro Señor negando con su cabeza. Cuántas veces les dijo que su reino no era de este mundo, y aún no entendían. Todavía después de la Ascensión, tenían miedo. Pero después de esa primer novena, el Espíritu Santo los capacitó para que finalmente captaran las enseñanzas de Cristo. Aunque las tres Divinas Personas, siendo un solo Dios, obran perfectamente juntas, a cada una le atribuimos diferentes funciones: el Padre crea, el Hijo redime, el Espíritu Santo santifica.

¿No se han preguntado alguna vez por qué encuentran tanta frustración en la oración, por qué Dios parece no escuchar sus oraciones? Es porque nunca, o muy rara vez, oran al Espíritu Santo. Oramos al Padre cada vez que rezamos el Padrenuestro, y oramos a Jesús en el Sagrado Sacramento. Pero al Espíritu Santo frecuentemente se le llama «la Persona olvidada de la Trinidad». Con todo, si no le oran, no recibirán las gracias que están destinadas a venirles de Él.

Renovemos, entonces, este domingo de Pentecostés, nuestra devoción al Espíritu Santo. Que no sea olvidado en nuestras vidas. Ha sido llamado el Alma de nuestra alma, pues habita dentro de ella cuando poseemos la gracia santificante; somos sus templos. ¿No resulta raro que aun cuando el Espíritu Santo vive en nosotros, casi nunca pensamos en Él? Qué maravilloso mensaje se nos da en la sagrada liturgia del domingo de Pentecostés, el día en que celebramos el cumpleaños de la Iglesia. El Padre nos creó, el Hijo nos redimió, y ahora la gran obra del Espíritu Santo continúa hasta el fin del tiempo: la santificación de nuestras almas.

En el Nombre del Padre, y del Hijo, y del Espíritu Santo. Amén.

MISA DEL DOMINGO DE PENTECOSTÉS

Del Misal Romano de San Pío V

DOMINICA
PENTECOSTES
Statio ad S. Petrum — duplex I classis cum Octava privilegiata I classis

Introitus. Sap. 1, 7. Spíritus Dómini replévit orbem terrárum, allelúja: et hoc quod cóntinet ómnia, sciéntiam habet vocis, allelúja, allelúja, allelúja. Ps. 67, 2. Exsúrgat Deus, et dissipéntur inimíci ejus: et fúgiant, qui odérunt eum, a fácie ejus. ℣. Glória Patri.
 
ORATIO
Deus, qui hodiérna die corda fidélium Sancti Spíritus illustratióne docuísti: da nobis in eódem Spíritu recta sápere; et de ejus semper consolatióne gaudére. Per Dóminum... in unitáte ejúsdem Spíritus.

Léctio Actuum Apostolórum.
Act. 2, 1-11. 

Cum compleréntur dies Pentecóstes, erant omnes discípuli pariter in eódem loco: et factus est repéente de cœlo sonus, tamquam adveniéntis spíritus veheméntis: et replévit totam domum, ubi erant sedéntes. Et apparuérunt illis dispertítæ linguæ tamquam ignis, sedítque supra síngulos eórum: et repléti sunt omnes Spíritu Sancto, et cœpérunt loqui váriis linguis, prout Spíritus Sanctus dabat éloqui illis. Erant autem in Jerúsalem habitántes Judǽi, viri religiósi ex omni natióne, quæ sub coelo est. Facta autem hac voce, convénit multitúdo, et mente confúsa est, quóniam audiébat unusquísque lingua sua illos loquéntes. Stupébant autem omnes et mirabántur, dicéntes: Nonne ecce omnes isti, qui loquúntur, Galilǽi sunt? Et quómodo nos audívimus unusquísque linguam nostram, in qua nati sumus? Parthi et Medi et Ælamítæ et qui hábitant Mesopotámiam, Judǽam et Cappadóciam, Pontum et Ásiam, Phrýgiam et Pamphýliam, Ægýptum et partes Líbyæ, quæ est circa Cyrénen, et ádvenæ Románi, Judǽi quoque et Prosélyti, Cretes et Árabes: audívimus eos loquéntes nostris linguis magnália Dei.

Allelúja, allelúja.
℣. Ps. 103, 30. Emítte Spíritum tuum, et creabúntur, et renovábis fáciem terræ. Allelúja. (Hic genuflectitur)
℣. Veni, Sancte Spíritus, reple tuórum corda fidélium: et tui amóris in eis ignem accénde.

SEQUÉNTIA: Veni, Sancte Spíritus
Veni, Sancte Spíritus, et emítte cǽlitus lucis tuæ rádium.
Veni, pater páuperum; veni, dator múnerum; veni, lumen córdium.

Consolátor óptime, dulcis hospes ánimæ, dulce refrigérium. 
In labóre réquies, in æstu tempéries, in fletu solácium.

O lux beatíssima, reple cordis íntima tuórum fidélium.
Sine tuo númine nihil est in hómine, nihil est innóxium.

Lava quod est sórdidum, riga quod est áridum, sana quod est sáucium.
Flecte quod est rígidum,fove quod est frígidum, rege quod est dévium.

Da tuis fidélibus, in te confidéntibus, sacrum septenárium.
Da virtútis méritum, da salútis éxitum, da perénne gáudium.
Amen. Allelúja.

Et dicitur cotidie usque ad sequens Sabbatum inclusive.

Sequéntia sancti Evangélii secúndum Joánnem. 
Joann. 14, 23-31. 

In illo témpore: Dixit Jesus discípulis suis: Si quis díligit me, sermónem meum servábit, et Pater meus díliget eum, et ad eum veniémus et mansiónem apud eum faciémus: qui non díligit me, sermónes meos non servat. Et sermónem quem audístis, non est meus: sed ejus, qui misit me, Patris. Hæc locútus sum vobis, apud vos manens. Paráclitus autem Spíritus Sanctus, quem mittet Pater in nómine meo, ille vos docébit ómnia et súggeret vobis ómnia, quæcúmque díxero vobis. Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis: non quómodo mundus dat, ego do vobis. Non turbátur cor vestrum neque formídet. Audístis, quia ego dixi vobis: Vado et vénio ad vos. Si diligere tis me, gaudere tis utique, quia vado ad Patrem: quia Pater major me est. Et nunc dixi vobis, priúsquam fiat: ut, cum factum fúerit, credátis. Jam non multa loquar vobíscum. Venit enim princeps mundi hujus, et in me non habet quidquam. Sed ut cognóscat mundus, quia díligo Patrem, et sicut mandátum dedit mihi Pater, sic fácio. 

Credo.

Offertorium. Ps. 67, 29-30.
Confírma hoc, Deus, quod operátus es in nobis: a templo tuo, quod est in Jerúsalem, tibi ófferent reges múnera, allelúja. 

SECRETA
Múnera, quǽsumus, Dómine, obláta sanctífica: et corda nostra Sancti Spíritus illustratióne emúnda. Per Dóminum... in unitáte ejusdem Spíritus.

Præfatio de Spiritu Sancto:
Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: per Christum, Dóminum nostrum. Qui, ascéndens super omnes cœlos sedénsque ad déxteram tuam, promíssum Spíritum Sanctum hodiérna die in fílios adoptiónis effúdit. Quaprópter profúsis gáudiis totus in orbe terrárum mundus exsúltat. Sed et supérnæ Virtútes atque angélicæ Potestátes hymnum glóriæ tuæ cóncinunt, sine fine dicéntes:
 
Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus, Deus Sábaoth. Pleni sunt cœli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus, qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.
  
Communicántes, et diem sacratíssimum Pentecóstes celebrántes, quo Spíritus Sanctus Apóstolis innúmeris linguis appáruit: sed et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri Jesu Christi: sed et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum, Petri et Pauli, Andréæ, Jacóbi, Joánnis, Thomæ, Jacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Joánnis et Pauli, Cosmæ et Damiáni: et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Jungit manus. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
  
Hanc ígitur oblatiónem servitutis nostræ, sed et cunctae famíliæ tuæ, quam tibi offérimus pro his quoque, quos regeneráre dignatus es ex aqua et Spíritu Sancto, tríbuens eis remissionem ómnium peccatórum, quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: diésque nostros in tua pace dispónas, atque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum júbeas grege numerári. Jungit manus. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.

Communio. Act. 2, 2 et 4. Factus est repénte de cœlo sonus, tamquam adveniéntis spíritus veheméntis, ubi erant sedéntes, allelúja: et repléti sunt omnes Spíritu Sancto, loquéntes magnália Dei, allelúja, allelúja.

POSTCOMMUNIO
Sancti Spíritus, Dómine, corda nostra mundet infúsio: et sui roris íntima aspersióne fecúndet. Per Dóminum... in unitáte ejusdem.

DE LA VENIDA DEL DIVINO ESPÍRITU SANTO Ó PENTECOSTÉS

CINCUENTA DÍAS DESPUÉS DE PASCUA

Desde Tradición Católica

Pentecostés

Exposición dogmática

Pascua y Pentecostés, con los 50 días intermedios, se consideraban como una sola fiesta continuada a que llamaban Cincuentenario1. Primero se celebraba el triunfo de Cristo; luego su entrada en la gloria, y por fin, en el día 50, el aniversario del nacimiento de la Iglesia. La Resurrección, la Ascensión y Pentecostés pertenecen al misterio pascual. «Pascua ha sido el comienzo de la gracia. Pentecostés su coronación» dice S. Agustín, pues en ella consuma el Espíritu Santo la obra por Cristo realizada. La Ascensión, puesta en el centro del tríptico pascual, sirve de lazo de unión a esas otras dos fiestas. Cristo, por virtud de su Resurrección, nos ha devuelto el derecho a la vida divina, y en Pentecostés nos lo aplica, comunicándonos el «Espíritu vivificador». Mas para eso debe tomar primero posesión del reino que se ha conquistado: «El Espíritu Santo no había sido dado porque Jesús aún no había sido glorificado».

Y en efecto, la Ascensión del Salvador es el reconocimiento oficial de sus títulos de victoria, y constituye para su humanidad como la coronación de toda su obra redentora, y para la Iglesia el principio de su existencia y de su santidad. «La Ascensión, escribe Dom Guéranger, es el intermedio entre Pascua y Pentecostés. Por una parte consuma la Pascua, colocando al hombre-Dios vencedor de la muerte y jefe de sus fieles a la diestra del Padre; y por otra, determina la misión del Espíritu Santo a la tierra». «Nuestro hermoso misterio de la Ascensión es como el deslinde de los dos reinos divinos acá abajo; del reino visible del Hijo de Dios y del reino visible del Espíritu Santo».

Jesús dijo a sus Apóstoles: «Si Yo no me voy, el Paráclito no vendrá a vosotros; mas si me voy, Yo os le enviaré». El Verbo encarnado ha concluido ya su misión entre los hombres, y ahora va a inaugurar la suya el Espíritu Santo; porque Dios Padre no nos ha enviado solamente a su Hijo encarnado para reducirnos a su amistad, sino que también ha enviado al Espíritu Santo, que procede del Padre y del Hijo, y que apareció en este mundo bajo los signos visibles de lenguas de fuego y de un impetuoso viento. Vino al mundo para obrar nuestra santificación. «El Padre, dice S. Atanasio, lo hace todo por el Verbo en el Espíritu Santo»; y por eso, cuando el poder de Dios Padre se nos manifestó en la creación del mundo, leemos en el Génesis que el Espíritu de Dios se movía sobre las aguas, para prestarlas fecundidad (Bendición de la Pila).

Toda la obra de la salvación, y la santificación de las almas, se opera por la virtud del Espíritu Santo. Él fue asimismo quien habló por boca de los Profetas, y su virtud cubrió con su sombra a la Virgen María, para hacerla Madre de Jesús. Él es, por fin, el que en figura de paloma bajó sobre Cristo al ser bautizado; Él quien le condujo al desierto y le guió en toda su vida de apostolado.

Pero sobre todo ese Espíritu de santidad inaugura el imperio que en las almas va a ejercer el día de Pentecostés, al llenar a los Apóstoles de fortaleza y de luces sobrenaturales. En este Espíritu es bautizada la Iglesia en el Cenáculo, y su soplo vivificador viene a dar vida al cuerpo místico de Cristo, organizado por Jesús después de su Resurrección. Por eso había dicho el Salvador a sus discípulos al soplar sobre ellos: «Recibid el Espíritu Santo.»

Y esto mismo siguen haciendo los sacerdotes cuando administran el Bautismo2.

Este aniversario de la promulgación de la Ley mosaica sobre Sinaí venía a ser también para los cristianos el aniversario de la institución de la Ley nueva, en que se nos da «no ya el Espíritu de siervos, sino el de hijos adoptivos, el cual nos permite llamar a Dios Padre nuestro».

Pentecostés celebra no sólo el advenimiento del Espíritu Santo, sino también la entrada de la Iglesia en el mundo divino3, porque, como dice San Pablo, «por Cristo tenemos entrada en el Espíritu para el Padre».

Esta festividad nos recuerda nuestra divinización en el Espíritu Santo. Así como la vida corporal proviene de la unión del cuerpo con el alma, así la vida del alma resulta de la unión del alma con el Espíritu de Dios por la gracia santificante (S. Ireneo y Clemente Alejandrino). «El hombre recibe la gracia por el Espíritu Santo», escribe Santo Tomás4.

La gracia es la sobrenaturalización de todo nuestro ser y «cierta participación de la divinidad en la criatura racional» (id.). «Cristo se difunde en el alma por el Espíritu Santo»5, el cual tiene por misión consumar la formación de los Apóstoles y de la Iglesia. «Él os enseñará todas las cosas y os recordará todo cuanto Yo os llevo dicho».

De Él dimanará esa maravillosa fuerza doctrinal y mística, que en todos los siglos se echa de ver, y que estaba personificada en el Cenáculo por Pedro y por María.

El Espíritu Santo que inspiró a los Sagrados Escritores (Pet. 1, 21) garantiza también al Papa y a los Obispos agrupados en torno suyo el carisma de la infalibilidad doctrinal, mediante el cual podrá la Iglesia docente continuar la misión de Jesús, y Él es quien presta eficacia a los Sacramentos por Cristo instituidos. El Espíritu Santo suscita también fuera de la jerarquía almas fieles, que, como la Virgen María, se prestan con docilidad a su acción santificadora. Y esa santidad, triunfo del amor divino en los corazones, se atribuye precisamente a la tercera persona de la Santísima Trinidad, que es el amor personal del Padre y del Hijo. La voluntad, en efecto, es santa cuando sólo quiere el bien; de ahí que el Espíritu, que procede eternamente de la divina voluntad identificada con el bien, sea llamado Santo. Fundiendo nuestro querer con el de Dios, nos va poco a poco haciendo Santos.

Por eso el Credo, después de hablar del Espíritu Santo, menciona a la Iglesia santa, la Comunión de los Santos y la Resurrección de la carne que es fruto de la Santidad y su manifestación en nuestros cuerpos y, por fin, la vida eterna, o sea, la plenitud de la santidad en nuestras almas.

El torrente de vida divina invade como nunca nuestros corazones en estas fiestas de Pentecostés, que nos recuerdan la toma de posesión de la Iglesia por el Espíritu Santo, y que cada año van estableciendo de un modo más cumplido el reino de Dios en nuestras almas.

Exposición histórica
Jesús, antes de subir a los cielos, había encargado a sus Apóstoles no se alejasen de Jerusalén, sino que esperasen allí la promesa del Padre, o sea, la efusión del Espíritu Santo.

De ahí que al volver los 120 discípulos del monte de los Olivos, «recluidos en el Cenáculo, perseveraron todos juntos en oración con las mujeres y María la Madre de Jesús».

Después de esta novena, la más solemne de todas, tuyo lugar el suceso milagroso que coincidió por especial providencia el día mismo de la Pentecostés Judía, para la cual hallábanse reunidos en Jerusalén millares de Judíos nacionales y extranjeros que afluían a celebrar «ese día muy grande y santísimo» (Lev. 23, 21), aniversario de la promulgación de la Ley sobre el Sinaí; por donde muchos de ellos fueron testigos de la bajada del Espíritu Santo.

Eran como las nueve de la mañana, cuando «de repente sobrevino un estruendo del cielo como de un recio vendaval. Y se les aparecieron lenguas repartidas como de fuego que reposaron sobre cada uno de ellos. Y viéronse todos llenos del Espíritu Santo, comenzando a hablar en otras lenguas, a impulsos del Espíritu Santo».

«Revestida así la Iglesia por la virtud de lo alto», comienza ya en Jerusalén la empresa de evangelización que Jesús le encomendara. Pedro, cabeza del Apostolado, empieza por hablar a la multitud y, convertido ya en «pescador de hombres», la primera vez que echa las redes da casi tres mil neófitos a la Iglesia naciente.

Esas lenguas de fuego simbolizan la ley de amor, que será propagada por el don de lenguas, y que, al encender los corazones, los alumbrará y purificará.

Los días que siguieron, reúnense los Doce Apóstoles en el Templo, en el pórtico de Salomón, y, a imitación del divino Maestro, predican el Evangelio y sanan enfermos, «creciendo pronto el número de varones y de mujeres que creyeron en el Señor»6. Luego, desparramándose los Apóstoles por Judea, anunciaron a Cristo y llevaron el Espíritu Santo a los Samaritanos7 y en seguida a los Gentiles8.

Exposición litúrgica
El día cincuenta después de bajar el Ángel Exterminador y del paso del mar Rojo, acampaba el pueblo Hebreo a la falda del Sinaí, y Dios le daba solemnemente su Ley. Por donde las fiestas de Pascua y de Pentecostés, que recuerdan ese doble acontecimiento, eran las más importantes de todo el año. 

Seiscientos años después se señalaba la fiesta Pascual por la Muerte y la Resurrección de Cristo y la de Pentecostés por la venida del Espíritu Santo sobre los Apóstoles. 

Entrambas pasaron a ser cristianas siendo las más antiguas de todo el Ciclo litúrgico, que a ellas debe su origen. Se las llama Pascua blanca y Pascua roja.

Pentecostés es la fiesta más grande del año después de Resurrección. De ahí que tenga vigilia y octava privilegiada. En ella se leen los Actos de los Apóstoles, porque es la época de la fundación de la Iglesia que en ellos vemos historiada.

En la misa del día de Pentecostés y en la de su Octava, la Antigua Ley y la Nueva, las Escrituras y la Tradición, los Profetas, los Apóstoles y los Padres de la Iglesia hacen eco a la palabra del Maestro en el Evangelio. Todas esas partes se vienen a juntar como se juntan las piedrecitas de un vistoso mosaico, presentando ante los ojos del alma un bellísimo cuadro, que sintetiza la acción del Espíritu Santo en el mundo a través de los siglos.

Y para poner todavía más de resalto esa obra primorosa, la liturgia la encuadra en medio del aparato externo de sus sagradas ceremonias y simbólicos ritos.

Al sacerdote se le ve revestido de ornamentos encarnados, que nos recuerdan las lenguas de fuego y simbolizan el testimonio de la sangre que se habrá de dar al Evangelio, por la virtud del Espíritu Santo.

Antiguamente, en ciertas iglesias se hacía caer de lo alto de la bóveda una lluvia de flores, mientras se cantaba el Veni Sancte Spiritus, y hasta se soltaba una paloma, que revoloteaba por encima de los fieles. De ahí el nombre típico de Pascua de las rosas, dado en el siglo XIII a Pentecostés. A veces también, para añadir todavía otro rasgo más de imitación escénica, se tocaba la trompeta durante la Secuencia, recordando la trompeta del Sinaí, o bien el gran ruido en medio del cual bajó el Espíritu Santo sobre los Apóstoles.

El cristiano respira ese ambiente especial que caracteriza al Tiempo de Pentecostés y recibe una nueva efusión del Espíritu divino. Y para que nada le distraiga del pensamiento de este misterio, la liturgia lo sigue celebrando durante 8 días, excluyendo en ellos toda otra fiesta.

La intención bien definida de la Iglesia es que en estos días leamos y meditemos en cosas relacionadas con el misterio de Pentecostés, empleando para nuestra piedad individual las fórmulas litúrgicas.

¿Qué más hermosa preparación a la Comunión, qué mejor acción de gracias podrá darse que la del atento rezo de la Secuencia de Pentecostés? Es también tiempo muy a propósito para leer los Hechos de los Apóstoles.

El Tiempo Pascual que había empezado el Sábado Santo, expira con la Hora de Nona del Sábado después de Pentecostés.

ORACIÓN

Oh Dios, que enseñasteis en este día a los corazones de los fieles con la ilustración del Espíritu Santo: haced que, guiados por este mismo Espíritu, saboreemos la dulzura del bien, y gocemos siempre de sus divinos consuelos. Por J. C. N. S.





Fuentes:  Misal Diario y Vesperal por Dom Gaspar Lefebvre, O.S.B.

NOTAS
1. La palabra Pentecostés tomada de la lengua griega significa 50.
2. Sobre el altar del bautisterio se solía colgar antiguamente una paloma de oro o de plata, imagen del Espíritu Santo, el cual se posó sobre Jesús en el día de su bautismo. En las paredes se veía representada la creación y al Espíritu de Dios fecundando las aguas.
3. «El que no renazca en el Espíritu Santo no puede entrar en el reino de Dios» (Joan. 3).
4. Summa 1a 2ae Q. 112.
5. San Gregorio, Comentario al Cantar de los Cantares.
6. Epístola del Miércoles de Pentecostés.
7. Epístola del Martes y Jueves de Pentecostés.
8. Epístola del Lunes de Pentecostés.

sábado, 22 de mayo de 2010

MISA DE LA VIGILIA DE PENTECOSTÉS

Del Misal Romano de San Pío V

Sabbato in Vigilia Pentecostes
Statio ad S. Joannem in Laterano - Semiduplex I classis

In Choro, dicta Nona, Sacerdos et Ministri, induti paramentis violacei coloris, accedunt ad Altare, et facta reverentia, Sacerdos illud osculatur in medio. Deinde leguntur Prophetiæ sine titulo, candelis Altaris exstinctis usque ad principium Missæ, sicut in Sabbato sancto. Sacerdos legit eas submissa voce ad Altare in cornu Epistolæ. In fine Prophetiarum dicuntur Orationes sine Flectámus génua.
 
Prophetia Prima
Gen. 22, 1-19.

In diébus illis: Tentávit Deus Ábraham, et dixit ad eum: Ábraham, Ábraham. At ille respóndit: Adsum. Ait illi: Tolle fílium tuum unigénitum, quem diligis, Ísaac, et vade in terram visiónis: atque ibi ófferes eum in holocáustum super unum móntium, quem monstrávero tibi. Ígitur Ábraham de nocte consúrgens, stravit ásinum suum: ducens secum duos júvenes et Ísaac, fílium suum. Cumque concidísset ligna in holocáustum, ábiit ad locum, quem præcéperat ei Deus. Die autem tértio, elevátis óculis, vidit locum procul: dixítque ad púeros suos: Exspectáte hic cum ásino: ego et puer illuc usque properántes, postquam adoravérimus, evertémur ad vos. Tulit quoque ligna holocáusti, et impósuit super Ísaac, fílium suum: ipse vero portábat in mánibus ignem et gládium. Cumque duo pérgerent simul, dixit Ísaac patri suo: Pater mi. At ille respóndit: Quid vis, fili? Ecce, ínquit, ignis et ligna: ubi est víctima holocáusti? Dixit autem Ábraham: Deus providébit sibi víctimam holocáusti, fili mi. Pergébant ergo páriter: et venérunt ad locum, quem osténderat ei Deus, in quo ficávit altáre et désuper ligna compósuit: cumque alligásset Ísaac, fílium suum, pósuit eum in altáre super struem lignórum. Extendítque manum et arrípuit gládium, ut immoláret fílium suum. Et ecce, Ángelus Dómini de cœlo clamávit, dicens: Ábraham, Ábraham. Qui respóndit: Adsum. Dixítque ei: Non exténdas manum tuam super púerum neque fácias illi quidquam: nunc cognóvi, quod times Deum, et non pepercísti unigénito fílio tuo propter me. Levávit Ábraham óculos suos, vidítque post tergum aríetem inter vepres hæréntem córnibus, quem assúmens óbtulit holocáustum pro fílio. Appellavítque nomen loci illíus, Dóminus videt. Unde usque hódie dícitur: In monte Dóminus vidébit. Vocávit autem Ángelus Dómini Ábraham secúndo de cœlo, dicens: Per memetípsum jurávi, dicit Dóminus: quia fecísti hanc rem, et non pepercísti fílio tuo unigénito propter me: benedícam tibi, et multiplicábo semen tuum sicut stellas cœli et velut arénam, quæ est in lítore maris: possidébit semen tuum portas inimicórum suórum, et benedicéntur in sémine tuo omnes gentes terræ, quia obœdísti voci meæ. Revérsus est Ábraham ad púeros suos, abierúntque Bersabée simul, et habitávit ibi.
  
Qua finita, non respondetur Deo grátias, ne ad ceteras quidem Prophetias; deinde Sacerdos dicit:
 
Orémus. 
  
ORATIO
Deus, qui in Ábrahæ fámuli tui opere humáno generi obœdiéntiæ exémpla præbuísti; concéde nobis, et nostræ voluntátis pravitátem frángere, et tuórum præceptórum rectitúdinem in ómnibus adimplére. Per Dóminum nostrum.
 
Prophetia Secunda
Exodi 14, 24-31; 15, 1.

In diébus illis: Factum est in vigília matutina, et ecce, respíciens Dóminus super castra Ægyptiórum per colúmnam ignis et nubis, interfécit exércitum eórum: et subvértit rotas cúrruum, ferebantúrque in profúndum. Dixérunt ergo Ægýptii: Fugiámus Israélem: Dóminus enim pugnat pro eis contra nos. Et ait Dóminus ad Móysen: Exténde manum tuam super mare, ut revertántur aquæ ad Ægýptios super currus et équites eórum. Cumque extendísset Móyses manum contra mare, revérsum est primo dilúculo ad priórem locum: fugientibúsque Ægýptiis occurrérunt aquæ, et invólvit eos Dóminus in médiis flúctibus. Reversǽque sunt aquæ, et operuérunt currus, et équites cuncti exércitus Pharaónis, qui sequéntes ingréssi fúerant mare: nec unus quidem supérfuit ex eis. Fílii autem Israël perrexérunt per médium sicci maris, et aquæ eis erant quasi pro muro a dextris et a sinístris: liberavítque Dóminus in die illa Israël de manu Ægyptiórum. Et vidérunt Ægýptios mórtuos super litus maris, et manum magnam, quam exercúerat Dóminus contra eos: timuítque pópulus Dóminum, et credidérunt Dómino et Móysi, servo ejus. Tunc cécinit Móyses et fílii Israël carmen hoc Dómino, et dixérunt:

Tractus. Exodi 15, 1 et 2. Cantémus Dómino: glorióse enim honorificátus est: équum et ascensórem projécit in mare: adjútor et protéctor factus est mihi in salútem.
℣. Hic Deus meus, et honorificábo eum: Deus patris mei, et exaltábo eum. 
℣. Dóminus cónterens bella: Dóminus nomen est illi.

Orémus. 

ORATIO 
Deus, qui primis tempóribus impléta mirácula novi Testaménti luce reserásti, ut et Mare Rubrum forma sacri fontis exsísteret, et liberáta plebs ab Ægyptíaca servitúte christiáni pópuli sacraménta præférret: da, ut omnes gentes, Israélis privilégium mérito fídei consecútæ, Spíritus tui participatióne regeneréntur. Per Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte ejusdem Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.

Prophetia Tertia
Deut. 31, 22-30.

In diébus illis: Scripsit Móyses canticum, et dócuit fílios Israël. Præcepítque Dóminus Josue, fílio Nun, et ait: Confortáre, et esto robústus: tu enim introdúces fílios Israël in terram, quam pollícitus sum, et ego ero tecum. Postquam ergo scripsit Móyses verba legis hujus in volúmine, atque complévit: præcépit Levítis, qui portábant arcam foéderis Dómini, dicens: Tóllite librum istum, et pónite eum in látere arcæ foéderis Dómini, Dei vestri: ut sit ibi contra te in testimónium. Ego enim scio contentiónem tuam et cérvicem tuam duríssimam. Adhuc vivénte me et ingrediénte vobíscum, semper contentióse egístis contra Dóminum: quanto magis, cum mórtuus fúero? Congregáte ad me omnes majóres natu per tribus vestras, atque doctóres, et loquar audiéntibus eis sermónes istos, et invocábo contra eos coelum et terram. Novi enim, quod post mortem meam iníque agétis et declinábitis cito de via, quam præcépi vobis: et occúrrent vobis mala in extrémo témpore, quando fecéritis malum in conspéctu Dómini, ut irritétis eum per ópera mánuum vestrárum. Locútus est ergo Móyses, audiénte univérso coetu Israël, verba cárminis hujus, et ad finem usque complévit.

Tractus. Deut. 32, 1-4. Atténde, cœlum, et loquar: et áudiat terra verba ex ore meo. 
℣. Exspectétur sicut plúvia elóquium meum: et descéndant sicut ros verba mea. 
℣. Sicut imber super gramen et sicut nix super fœnum: quia nomen Dómini invocábo, 
℣. Date magnitúdinem Deo nostro: Deus, vera ópera ejus, et omnes viæ ejus judícia, 
℣. Deus fidélis, in quo non est iníquitas: justus et sanctus Dóminus.

Orémus. 

ORATIO
Deus, glorificátio fidélium et vita justórum, qui per Móysen, fámulum tuum, nos quóque modulatióne sacri cárminis erudísti: univérsis géntibus misericórdiæ tuæ munus operáre, tribuéndo beatitúdinem, auferéndo terrórem; ut, quod pronuntiátum est ad supplícium, in remédium transferátur ætérnum. Per Dóminum.
  
Prophetia Quarta
Isa. 4, 1-6.
  
Apprehéndent septem mulíeres virum unum in die illa, dicéntes: Panem nostrum comedémus et vestiméntis nostris operiémur: tantúmmodo invocétur nomen tuum super nos, aufer oppróbrium nostrum. In die illa erit germen Dómini in magnificéntia et glória, et fructus terræ súblimis, et exsultátio his, qui salváti fúerint de Israël. Et erit: Omnis, qui relíctus fúerit in Sion et resíduus in Jerúsalem, sanctus vocábitur, omnis, qui scriptus est in vita in Jerúsalem. Si ablúerit Dóminus sordes filiárum Sion, et sánguinem Jerúsalem láverit de médio ejus, in spíritu judícii et spíritu ardóris. Et creábit Dóminus super omnem locum montis Sion, et ubi invocátus est, nubem per diem, et fumum et splendórem ignis flammántis in nocte: super omnem enim glóriam protéctio. Et tabernáculum erit in umbráculum diéi ab æstu, et in securitátem et absconsiónem a túrbine et a plúvia. 
  
Tractus. Isa. 5, 1 et 2. Vínea facta est dilécto in cornu, in loco úberi.
℣. Et macériam circúmdedit, et circumfódit: et plantávit víneam Sorec, et ædificávit turrim in médio ejus. 
℣. Et tórcular fodit in ea: vínea enim Dómini Sábaoth domus Israël est.
  
Orémus. 
 
ORATIO
Omnípotens sempitérne Deus, qui, per únicum Fílium tuum, Ecclésiæ tuæ demonstrásti te esse cultórem, omnem pálmitem, fructum in eódem Christo tuo, qui vera vitis est, afferéntem, cleménter éxcolens, ut fructus áfferat amplióres: fidélibus tuis, quos velut víneam ex Ægýpto per fontem baptísmi transtulísti, nullæ peccatórum spinæ præváleant; ut, Spíritus tui sanctificatióne muníti, perpétua fruge diténtur. Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte ejusdem Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
  
Prophetia Quinta
Baruch 3, 9-38.
 
Audi, Israël, mandáta vitæ: áuribus pércipe, ut scias prudéntiam. Quid est, Israël, quod in terra inimicórum es? Inveterásti in terra aliéna, coinquinátus es cum mórtuis: deputátus es cum descendéntibus in inférnum. Dereliquísti fontem sapiéntiæ. Nam si in via Dei ambulásses, habitásses útique  in pace sempitérna. Disce, ubi sit prudéntia, ubi sit virtus, ubi sit intelléctus: ut scias simul, ubi sit longitúrnitas vitæ et victus, ubi sit lumen oculórum et pax. Quis invénit locum ejus? Et quis intrávit in thesáuros ejus? Ubi sunt príncipes géntium, et qui dominántur super béstias, quæ sunt super terram? qui in ávibus cœli ludunt, qui argéntum thesaurízant et áurum, in quo confídunt hómines, et non est finis acquisitiónis eórum? qui argéntum fábricant, et sollíciti sunt, nec est invéntio óperum illórum? Extermináti sunt, et ad ínferos descendérunt, et álii loco eórum surrexérunt. Júvenes vidérunt lumen, et habitavérunt super terram: viam autem disciplínæ ignoravérunt, neque intellexérunt sémitas ejus, neque fílii eórum suscepérunt eam, a fácie ipsórum longe facta est: non est audíta in terra Chánaan, neque visa est in Theman. Fílii quoque Agar, qui exquírunt prudéntiam, quæ de terra est, negotiatóres Merrhæ et Theman, et fabulatóres, et exquisitóres prudéntiæ et intellegéntias: viam autem sapiéntiæ nesciérunt, neque commemoráti sunt sémitas ejus. O Israël, quam magna est domus Dei et ingens locus possessiónis ejus! Magnus est et non habet finem: excélsus et imménsus. Ibi fuérunt gigántes nomináti illi, qui ab inítio fuérunt, statúra magna, sciéntes bellum. Non hos elegit Dóminus, neque viam disciplínæ invenérunt: proptérea periérunt. Et quóniam non habuérunt sapiéntiam, interiérunt propter suam insipiéntiam. Quis ascéndit in cœlum, et accépit eam et edúxit eam de núbibus? Quis transfretávit mare, et invénit illam? et áttulit illam super aurum eléctum? Non est, qui possit scire vias ejus neque qui exquírat sémitas ejus: sed qui scit univérsa, novit eam et adinvénit eam prudentia sua: qui præparávit terram in ætérno témpore, et replévit eam pecúdibus et quadrupédibus: qui emíttit lumen, et vadit: et vocávit illud, et obœ́dit illi in tremóre. Stellæ autem dedérunt lumen in custódiis suis, et lætátæ sunt: vocátæ sunt, et dixérunt: Ádsumus: et luxérunt ei cum jucunditáte, qui fecit illas. Hic est Deus noster, et non æstimábitur álius advérsus eum. Hic adinvénit omnem viam disciplínæ, et trádidit illam Jacob púero suo et Israël dilécto suo. Post hæc in terris visus est, et cum homínibus conversátus est.

Orémus. 

ORATIO
Deus, qui nobis per Prophetárum ora præcepísti temporália relínquere atque ad ætérna festináre: da fámulis tuis; ut, quæ a te jussa cognóvimus, implére coelésti inspiratióne valeámus. Per Dóminum. 

Prophetia Sexta
Ezech. 37, 1-14.

In diébus illis: Facta est super me manus Dómini, et edúxit me in spíritu Dómini: et dimísit me in médio campi, qui erat plenus óssibus: et circumdúxit me per ea in gyro: erant autem multa valde super fáciem campi síccaque veheménter. Et dixit ad me: Fili hóminis, putásne vivent ossa ista? Et dixi: Dómine Deus, tu nosti. Et dixit ad me: Vaticináre de óssibus istis: et dices eis: Ossa árida, audíte verbum Dómini. Hæc dicit Dóminus Deus óssibus his: Ecce, ego intromíttam in vos spíritum, et vivétis. Et dabo super vos nervos, et succréscere fáciam super vos carnes, et superexténdam in vobis cutem: et dabo vobis spíritum, et vivétis, et sciétis, quia ego Dóminus. Et prophetávi, sicut præcéperat mihi: factus est autem sónitus prophetánte me, et ecce commótio: et accessérunt ossa ad ossa, unumquódque ad junctúram suam. Et vidi, et ecce, super ea nervi et carnes ascendérunt: et exténta est in eis cutis désuper, et spíritum non habébant. Et dixit ad me: Vaticináre ad spíritum, vaticináre, fili hóminis, et dices ad spíritum: Hæc dicit Dóminus Deus: A quátuor ventis veni, spíritus, et insúffla super interféctos istos, et revivíscant. Et prophetávi, sicut præcéperat mihi: et ingréssus est in ea spíritus, et vixérunt: steterúntque super pedes suos exércitus grandis nimis valde. Et dixit ad me: Fili hóminis, ossa hæc univérsa, domus Israël est: ipsi dicunt: Aruérunt ossa nostra, et périit spes nostra, et abscíssi sumus. Proptérea vaticináre, et dices ad eos: Hæc dicit Dóminus Deus: Ecce, ego apériam túmulos vestros, et edúcam vos de sepúlcris vestris, pópulus meus: et indúcam vos in terram Israël. Et sciétis, quia ego Dóminus, cum aperúero sepúlcra vestra et edúxero vos de túmulis vestris, pópule meus: et dédero spíritum meum in vobis, et vixéritis, et requiéscere vos fáciam super humum vestram: dicit Dóminus omnípotens.
 
Orémus. 
 
ORATIO
Dómine, Deus virtútum, qui collápsa réparas et reparáta consérvas: auge pópulos in tui nóminis sanctificatióne renovándos; ut omnes, qui sacro baptísmate diluúntur, tua semper inspiratióne dirigántur. Per Dóminum nostrum.
  
His expletis, Celebrans accipit Pluviale violaceum, et descendendo ad Fontem cantatur sequens:
Tractus. Ps. 41, 2-4. Sicut cervus desíderat ad fontes aquárum: iía desíderat ánima mea ad te, Deus. 
℣. Sitívit ánima mea ad Deum vivum: quando véniam, et apparébo ante fáciem Dei?
℣. Fuérunt mihi lácrimæ meæ panes die ac nocte, dum dícitur mihi per síngulos dies: Ubi est Deus tuus?

Deinde Sacerdos, antequam intret ad benedictionem Fontis, dicit hanc Orationem juxta Fontem:
℣. Dóminus vobíscum.
℞. Et cum spíritu tuo.
 
Orémus. 
 
ORATIO
Concéde, quǽsumus, omnípotens Deus: ut, qui sollemnitátem doni Sancti Spíritus cólimus, cœléstibus desidériis accénsi, fontem vitæ sitiámus. Per Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte ejusdem Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
 
Deinde proceditur ad benedictionem Fontis, dicens:
  
℣. Dóminus vobíscum.
℞. Et cum spíritu tuo.
  
Orémus.
ORATIO 
Omnípotens sempitérne Deus, adésto magnæ pietátis tuæ mystériis, adésto sacraméntis: et ad recreándos novos pópulos, quos tibi fons baptísmatis párturit, spíritum adoptiónis emítte; ut, quod nostræ humilitátis geréndum est ministério, virtútis tuæ impleátur efféctu. Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus. 
  
Elevans vocem in modum Præfationis, prosequitur junctis manibus: Per omnia sǽcula sæculóum.
℞. Amen.
  
℣. Dóminus vobíscum. 
℞. Et cum Spíritu tuo. 
℣. Sursum corda.
℞. Habémus ad Dóminum. 
℣. Grátias agámus Dómino Deo nostro.
℞. Dignum et justum est.
  
Vere dignum et justum est invisíbili potént a sacramentórum tuorum mirabíliter operáris efféctum: Et licet nos tantis mystériis exsequéndis simus indígni: Tu tamen grátiæ tuæ dona non déserens, etiam ad nostras preces aures tuæ pietátis inclínas. Deus, cujus Spíritus super aquas inter ipsa mundi primórdia ferebátur: ut jam tunc virtútem sanctifi catiónis aquárum natúra concíperet. Deus, qui, nocéntis mundi crímina per aquas ábluens, regeneratiónis spéciem in ipsa diluvii effusióne signásti: ut, uníus ejusdémque eleménti mystério, et finis esset vítiis et orígo virtútibus. Réspice, Dómine, in fáciem Ecclésiæ tuæ, et multíplica in ea regeneratiónes tuas, qui grátiæ tuæ affluéntis ímpetu lætíficas civitá tem tuam: fontémque baptísmatis áperis toto orbe terrárum géntibus innovándis: ut, tuæ majestátis império, sumat Unigéniti tui gratiam de Spíritu Sancto. 
   
Hic Sacerdos in modum crucis aquam dividit manu extensa, quam statim linteo extersit, dicens: Qui hanc aquam, regenerándis homínibus præparátam, arcána sui núminis admixtióne fecúndet: ut, sanctificatióne concépta, ab immaculáto divíni fontis útero, in novam renáta creatúram, progénies cœléstis emérgat: Et quos aut sexus in córpore aut ætas discérnit in témpore, omnes in unam páriat grátia mater infántiam. Procul ergo hinc, jubénte te, Dómine, omnis spíritus immundus abscédat: procul tota nequítia diabólicæ fraudis absístat. Nihil hic loci hábeat contráriæ virtútis admíxtio: non insidiándo circúmvolet: non laténdo subrépat: non inficiéndo corrúmpat.
  
Aquam manu tangit.  Sit hæc sancta et ínnocens creatúra líbera ab omni impugnatóris incúrsu, et totíus nequítiæ purgáta discéssu. Sit fons vivus, aqua regénerans, unda puríficans: ut omnes hoc lavácro salutífero diluéndi, operánte in eis Spíritu Sancto, perféctæ purgatiónis indulgéntiam consequántur.
    
Facit tres cruces super Fontem, dicens: Unde benedíco te, creatúra aquæ, per Deum vivum, per Deum verum, per Deum sanctum: per Deum, qui te in princípio verbo separávit ab árida: cujus Spíritus super te ferebátur.
    
Hic manu aquam dividit et effundit eam versus quatuor mundi partes, dicens:  Qui te de paradisi fonte manáre fecit, et in quátuor flumínibus totam terram rigáre præcépit. Qui te in desérto amáram, suavitáte indita, fecit esse potábilem, et sitiénti pópulo de petra prodúxit. Be nedíco te et per Jesum Christum, Fílium ejus únicum, Dominum nostrum: qui te in Cana Galilǽæ signo admirábili sua poténtia convértit in vinum. Qui pédibus super te ambulávit: et a Joánne in Jordáne in te baptizátus est. Qui te una cum sánguine de látere suo prodúxit: et discípulis suis jussit, ut credéntes baptizaréntur in te, dicens: Ite, docéte omnes gentes, baptizántes eos in nómine Patris, et Fílii, et Spíritus Sancti.
    
Mutat vocem, et prosequitur in tono Lectionis.  Hæc nobis præcépta servantibus, tu, Deus omnípotens, clemens adésto: tu benignus aspíra. 
  
Halat ter in aquam in modum crucis, dicens: Tu has símplices aquas tuo ore benedícito: ut præter naturálem emundatiónem, quam lavándis possunt adhíbere corpóribus, sint étiam purificándis méntibus efficáces. 
   
Hic Sacerdos paululum demittit Cereum in aquam: et resumens tonum Præfationis, dicit: Descéndat in hanc plenitúdinem fontis virtus Spíritus Sancti. 
   
Deinde extractum Cereum de aqua, iterum profundius mergit, aliquanto altius repetens: Descéndat in hanc. Postea Cereum rursus de aqua extractum, tertio immergens usque ad fundum, altiori adhuc voce repetit: Descéndat, ut supra. Et deinde sufflans ter in aquam, secundum hanc figuram Ψ prosequitur: Totamque hujus aquæ substántiam regenerándi fecúndet efféctu.
  
Hic tollitur Cereus de aqua, et prosequitur: Hic ómnium peccatórum máculæ deleántur: hic natúra ad imáginem tuam cóndita, et ad honórem sui reformáta princípii, cunctis vetustátis squalóribus emundétur: ut omnis homo, sacraméntum hoc regeneratiónis ingréssus, in veræ innocéntiæ novam infántiam renascátur. 
   
Sequentia dicit legendo: Per Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum: Qui ventúrus est judicáre vivos et mórtuos, et sǽculum per ignem. ℞. Amen.
    
Deinde per assistentes Sacerdotes spargitur de ipsa aqua benedícta super populum. Et interim unus ex ministris ecclesiæ accipit in vase aliquo de eadem aqua ad aspergendum in domibus, et aliis locis. His peractis, Sacerdos, qui benedicit Fontem, infundit de Oleo Catechumenorum in aquam in modum crucis, intellegibili voce dicens: Sanctificétur et fecundétur fons iste Oleo salútis renascéntibus ex eo, in vitam ætérnam.
℞. Amen.
  
Deinde infundit de Chrismate, modo quo supra, dicens: Infúsio Chrísmatis Dómini nostri Jesu Christi, et Spíritus Sancti Parácliti, fiat in nómine sanctæ Trinitátis.
℞. Amen.
   
Postea accipit ambas ampullas dicti Olei sancti et Chrismatis, et de utroque simul in modum crucis infundendo, dicit: Commíxtio Chrísmatis sanctificatiónis, et Olei unctiónis, et Aquæ baptísmatis, páriter fiat in nómine Pa tris, et Fí lii, et Spíritus Sancti.
℞. Amen.
  
Tunc miscet ipsum Oleum cum aqua, et spargit manu sua per omnem Fontem. Si aderunt baptizandi, eos baptizet more consueto. Deinde revertentibus Sacerdote et Ministris ad Altare, cantantur Litaniæ a duobus Cantoribus, et Chorus idem simul repetit, ut dicitur infra. 
   
Kýrie, eléison. 
Christe, eléison. 
Kýrie, eléison. 
       
Christe, audi nos. 
Christe, exáudi nos. 
  
Pater de cœlis, Deus, miserére nobis. 
Fili, Redémptor mundi, Deus, miserére nobis. 
Spíritus Sancte, Deus, miserére nobis. 
Sancta Trínitas, unus Deus, miserére nobis. 
   
Sancta María, ora pro nobis. 
Sancta Dei Génetrix, ora pro nobis. 
Sancta Virgo vírginum, ora pro nobis. 
  
Sancte Míchaël, ora pro nobis. 
Sancte Gábriel, ora pro nobis. 
Sancte Ráphaël, ora pro nobis. 
Omnes sancti Ángeli et Archángeli, oráte pro nobis. 
Omnes sancti beatórum Spirítuum órdines, oráte pro nobis. 
  
Sancte Joánnes Baptísta, ora pro nobis. 
Sancte Joseph, ora pro nobis. 
Omnes sancti Patriárchæ et Prophétæ, oráte pro nobis. 
  
Sancte Petre, ora pro nobis. 
Sancte Paule, ora pro nobis. 
Sancte Andréa, ora pro nobis. 
Sancte Joánnes, ora pro nobis. 
Omnes sancti Apóstoli et Evangelístæ, oráte pro nobis. 
Omnes sancti Discípuli Dómini, oráte pro nobis. 
  
Sancte Stéphane, ora pro nobis. 
Sancte Laurénti, ora pro nobis. 
Sancte Vincénti, ora pro nobis. 
Omnes sancti Mártyres, oráte pro nobis. 
  
Sancte Silvéster, ora pro nobis. 
Sancte Gregóri, ora pro nobis. 
Sancte Augustíne, ora pro nobis. 
Omnes sancti Pontífices et Confessóres, oráte pro nobis. 
Omnes sancti Doctóres, oráte pro nobis. 
  
Sancte Antóni, ora pro nobis. 
Sancte Benedícte, ora pro nobis. 
Sancte Domínice, ora pro nobis. 
Sancte Francísce, ora pro nobis. 
Omnes sancti Sacerdótes et Levítæ, oráte pro nobis.
Omnes sancti Monáchi et Eremítæ, oráte pro nobis.
  
Sancta María Magdaléna, ora pro nobis.
Sancta Agnes, ora pro nobis.
Sancta Cæcília, ora pro nobis.
Sancta Ágatha, ora pro nobis. 
Sancta Anastásia, ora pro nobis.
Omnes sanctæ Vírgines et Víduæ, oráte pro nobis.
  
Omnes Sancti et Sanctæ Dei, intercédite pro nobis. 
  
Propítius esto, parce nobis, Dómine. 
Propítius esto, exáudi nos, Dómine.
   
Ab omni malo, libera nos, Dómine. 
Ab omni peccáto, líbera nos, Dómine. 
A morte perpétua, líbera nos, Dómine. 
Per mystérium sanctæ incarnatiónis tuæ, líbera nos, Dómine. 
Per advéntum tuum, líbera nos, Dómine. 
Per nativitátem tuam, líbera nos, Dómine. 
Per baptísmum et sanctum jejúnium tuum, líbera nos, Dómine. 
Per crucem et passiónem tuam, líbera nos, Dómine. 
Per mortem et sepultúram tuam, líbera nos, Dómine. 
Per sanctam resurrectiónem tuam, líbera nos, Dómine. 
Per admirábilem ascensiónem tuam, líbera nos, Dómine. 
Per advéntum Spíritus Sancti Parácliti, líbera nos, Dómine. 
In die judícii, líbera nos, Dómine.
  
Peccatóres, te rogámus, audi nos.
Ut nobis parcas, te rogámus, audi nos.
Ut Ecclésiam tuam sanctam régere et conserváre dignéris, te rogámus, audi nos.
Ut omnes ecclesiásticos órdines in sancta religióne conserváre dignéris, te rogámus, audi nos.
Ut inimícos sanctæ Ecclésiæ humiliáre dignéris, te rogámus, audi nos.
Ut regibus et princípibus christiánis pacem et veram concórdiam donáre dignéris, te rogámus, audi nos.
Ut nosmetípsos in tuo sancto servítio confortáre et conserváre dignéris, te rogámus, audi nos.
Ut ómnibus benefactóribus nostris sempitérna bona retríbuas, te rogámus, audi nos.
Ut fructus terræ dare et conserváre dignéris, te rogámus, audi nos.
Ut ómnibus fidélibus defúnctis réquiem ætérnam donáre dignéris, te rogámus, audi nos.
Ut nos exaudíre dignéris, te rogámus, audi nos. 
   
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, parce nobis, Dómine. 
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, exáudi nos, Dómine. 
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, miserére nobis.
 
Christe, audi nos.
Christe, exáudi nos.
 
Ubi vero non fuerint Fontes, finita sexta Prophetia cum sua Oratione, Celebrans deponit Casulam, et cum Ministris ante Altare procumbit: et, aliis omnibus genuflexis, cantantur Litaniæ a duobus Cantoribus in medio Chori, utroque Choro idem simul respondénte. Cum autem perventum fuerit ad ℣. Peccatóres, Te rogámus, Sacerdos et Ministri surgunt, et accedentes ad sacristiam, induuntur paramentis rubeis,et accenduntur luminaria circa Altare. In fine Litaniarum cantantur sollemniter Kýrie, eléison deinde ascéndens, illud osculatur, et incensat pro Missa, et repetuntur, ut moris est. Interim Sacerdos cum Ministris procedit ad Altare, et facit Confessionem: more solito. Finitis Kýrie, eléison, incipit sollemniter Glória in excélsis Deo, et campanæ pulsantur.
____________________________
  
In Missis privatis hujus Vigiliæ, omissis Prophetiis, Orationibus et Litaniis, Missa absolute incipitur ab Introitu sequenti:

Introitus. Ezech. 36, 23, 24 et 25-26. Dum sanctificátus fúero in vobis, congregábo vos de univérsis terris: et effúndam super vos aquam mundam, et mundabímini ab ómnibus inquinaméntis vestris: et dabo vobis spíritum novum, allelúja, allelúja. Ps. 33, 2. Benedícam Dóminum in omni témpore: semper laus ejus in ore meo. ℣. Glória Patri.

Deinde dicitur Kýrie, eléison. Glória in excélsis. Postea Sacerdos dicit:

℣. Dóminus vobíscum.
℞. Et cum spíritu tuo.

Orémus. 

ORATIO
Præsta, quǽsumus, omnípotens Deus: ut claritatis tuæ super nos splendor effúlgeat; et lux tuæ lucis corda eórum, qui per grátiam tuam renáti sunt, Sancti Spíritus illustratióne confírmet. Per Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte ejusdem Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.

Et dicitur hæc tantum Oratio, etiam si qua ad Laudes facta fuerit Commemoratio.

Léctio Áctuum Apostolórum.
Act. 19, 1-8.
  
In diébus illis: Factum est, cum Apóllo esset Corínthi, ut Páulus, peragrátis superióribus pártibus, veníret Éphesum et inveníret quosdam discípulos: dixítque ad eos: Si Spíritum Sanctum accepístis credéntes? At illi dixérunt ad eum: Sed neque, si Spíritus Sanctus est, audívimus. Ille vero ait: In quo ergo baptizáti estis? Qui dixérunt: In Joánnis baptísmate. Dixit autem Páulus: Joánnes baptizávit baptísmo pœniténtiæ pópulum, dicens: In eum, qui ventúrus esset post ipsum, ut créderent, hoc est in Jesum. His audítis, baptizáti sunt in nómine Dómini Jesu. Et cum ímposuísset illis manus Páulus, venit Spíritus Sanctus super eos, et loquebántur linguis, et prophetábant. Erant autem omnes viri fere duódecim. Introgréssus autem synagógam, cum fidúcia loquebátur per tres menses, dísputans et suádens de regno Dei.
 
Allelúja. ℣. Ps. 106, 1. Confitémini Dómino, quóniam bonus: quóniam in sǽculum misericordia ejus.
  
Non repetitur Allelúja, sed immediate sequitur:
Tractus. Ps. 116, 1-2. Laudáte Dóminum, omnes gentes: et collaudáte eum, omnes pópuli,
℣. Quóniam confirmáta est super nos misericórdia ejus: et véritas Dómini manet in ætérnum.
 
Ad Evangelium non portantur luminaria, sed incensum tantum.
 
Sequéntia sancti Evangélii secúndum Joánnem.
Joann. 14, 15-21.
 
In illo témpore: Dixit Jesus discípulis suis: Si dilígitis me, mandáta mea serváte. Et ego rogábo Patrem, et álium Paráclitum dabit vobis, ut máneat vobíscum in ætérnum, Spíritum veritátis, quem mundus non potest accípere, quia non videt eum nec scit eum. Vos autem cognoscétis eum: quia apud vos manébit et in vobis erit. Non relínquam vos órphanos: véniam ad vos. Adhuc módicum: et mundus me jam non videt. Vos autem vidétis me, quia ego vivo, et vos vivétis, In illo die vos cognoscétis, quia ego sum in Patre meo, et vos in me, et ego in vobis. Qui habet mandáta mea et servat ea: ille est, qui díligit me. Qui autem díligit me, diligétur a Patre meo: et ego díligam eum, et manifestábo ei meípsum.
  
Non dicitur Credo.
 
Offertorium. Ps. 103, 30-31. Emítte Spíritum tuum, et creabúntur, et renovábis fáciem terræ: sit glória Dómini in sǽcula, allelúja.
 
SECRETA
Múnera, quǽsumus, Dómine, obláta sanctífica: et corda nostra Sancti Spíritus illustratióne emúnda. Per Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte ejusdem Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
 
Præfatio, Communicántes et Hanc Ígitur propria de Pentecoste: quæ dicuntur usque ad Sabbatum sequens inclusive.
Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: per Christum, Dóminum nostrum. Qui, ascéndens super omnes cœlos sedénsque ad déxteram tuam, promíssum Spíritum Sanctum hodiérna die in fílios adoptiónis effúdit. Quaprópter profúsis gáudiis totus in orbe terrárum mundus exsúltat. Sed et supérnæ Virtútes atque angélicæ Potestátes hymnum glóriæ tuæ cóncinunt, sine fine dicéntes:
  
Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus, Deus Sábaoth. Pleni sunt cœli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus, qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.
  
Communicántes, et diem sacratíssimum Pentecóstes celebrántes, quo Spíritus Sanctus Apóstolis innúmeris linguis appáruit: sed et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri Jesu Christi: sed et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum, Petri et Pauli, Andréæ, Jacóbi, Joánnis, Thomæ, Jacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, leti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Joánnis et Pauli, Cosmæ et Damiáni: et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Jungit manus. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
   
Hanc igitur oblatiónem servitutis nostræ, sed et cunctae famíliæ tuæ, quam tibi offérimus pro his quoque, quos regeneráre dignátus es ex aqua et Spíritu Sancto, tríbuens eis remissionem ómnium peccatórum, quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: diésque nostros in tua pace dispónas, atque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum júbeas grege numerári. Jungit manus. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
    
Communio. Joann. 7, 37-39. Último festivitátis die dicébat Jesus: Qui in me credit, flúmina de ventre ejus fluent aquæ vivæ: hoc autem dixit de Spíritu, quem acceptúri erant credéntes in eum, allelúja, allelúja.

POSTCOMMUNIO
Sancti Spíritus, Dómine, corda nostra mundet infúsio: et sui roris íntima aspersióne fecúndet. Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte ejusdem Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.