Vexílla Regis

Vexílla Regis
MIENTRAS EL MUNDO GIRA, LA CRUZ PERMANECE

LOS QUE APOYAN EL ABORTO PUDIERON NACER

LOS QUE APOYAN EL ABORTO PUDIERON NACER
NO AL ABORTO. ELLOS NO TIENEN LA CULPA DE QUE NO LUCHASTEIS CONTRA VUESTRA CONCUPISCENCIA

NO QUEREMOS QUE SE ACABE LA RELIGIÓN

NO QUEREMOS QUE SE ACABE LA RELIGIÓN
No hay forma de vivir sin Dios.

ORGULLOSAMENTE HISPANOHABLANTES

ORGULLOSAMENTE HISPANOHABLANTES

Mostrando entradas con la etiqueta Santa Isabel Ana Seton. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Santa Isabel Ana Seton. Mostrar todas las entradas

sábado, 4 de enero de 2025

BIENAVENTURADA ISABEL ANA MARÍA SETON


Isabel Ana Bayley nació cerca de Nueva York el 28 de agosto de 1774, hija de Catalina Charlton y el Dr. Ricardo Bayley, primer inspector de salud pública del puerto y profesor de anatomía en el Colegio del Rey (actual Universidad de Columbia). Sus padres eran descendientes de los primeros europeos en el área de la bahía de Nueva York. Su madre Catalina murió en 1777 tras dar a luz a su hermana menor Catalina (que moriría al año siguiente), por lo que Ricardo contrae nuevas nupcias con Carlota Amalia Barclay Roosevelt, una devota episcopaliana, que le da otros siete hijos, a los que prefería, por lo que las hijas del primer matrimonio tuvieron que vivir con sus tíos paternos Guillermo Bayley y Sara Pell, y el ambiente fue tan pesado que Ricardo se divorció. El 25 de enero de 1794, ante el primer obispo episcopaliano de Nueva York Samuel Provoost, se casó Isabel con Guillermo Magee Seton Curson, un comerciante descendiente de una familia noble empobrecida escocesa, con quien tuvo cinco hijos (Ana María, Guillermo, Ricardo, Catalina y Rebeca María).
   
Si bien su esposo Guillermo estaba más enfocado en los negocios, Isabel era una ferviente episcopaliana, asistiendo a la iglesia de la Santísima Trinidad cerca a Wall Street donde sería una de las fundadoras junto con su cuñada Rebeca María Seton de la Sociedad para la Asistencia de Viudas Pobres con hijos pequeños en 1797; y leyendo en casa la Sagrada Escritura.
    
Poco después, empezarían las dificultades: su suegro Guillermo Seton I muere al caer en el hielo, y ella perdió momentáneamente la vista durante el parto de su tercer hijo Ricardo II (a quien su padre Ricardo tuvo que reanimarlo). Por otra parte, la compañía Seton-Maitland cae en quiebra por malos manejos y el naufragio de varios barcos de la flota, y Santiago Maitland, el socio de Guillermo es apresado. Y en 1802, Guillermo enfermó de tuberculosis, por lo que tuvieron que viajar a Italia por una mejoría. Pero les toca permanecer un mes en cuarentena en un lazareto por causa de la fiebre amarilla que asolaba Nueva York. La familia de Felipe Filichi de Livorno, con quienes Seton mantenía lazos comerciales, intenta mejorarles la estadía allí, pero Guillermo murió en Pisa el 27 de Diciembre, dos semanas después de salir de cuarentena, siendo enterrado en el cementerio protestante de Livorno.
   
La estancia con los Fillichi, en quienes veía el fervor en su devoción católica y profundizó el conocimiento y amor al Santísimo Sacramento, movió a Isabel a convertirse al catolicismo al regresar a Nueva York. Finalmente, Isabel fue recibida en la Iglesia Católica por el P. Mateo O’Brien, párroco de la antigua iglesia de San Pedro el 14 de marzo de 1805, recibiendo la primera comunión el 25 de marzo y siendo confirmada por Juan Carroll, primer obispo católico de Estados Unidos, el 25 de mayo, día de Pentecostés, añadiendo a su nombre el de María. Esto hizo que la mayoría de sus amigos la abandonaran, su antiguo director espiritual episcopaliano Juan Enrique Hobart la atacara, y boicotearan una escuela que había fundado.
   
En el verano de 1808, el P. Luis Guillermo Valentín Dubourg, sacerdote francés de San Sulpicio, invitó a Isabel (que ponderaba irse a Québec) para ir a Baltimore, donde fundaría una escuela para niñas en una casa de la calle Paca, junto a la escuela Santa María. Al proyecto se sumaron varias mujeres, quienes después año siguiente se trasladaron a Emmitsburgo (Maryland) para un terreno en el valle de San José llamado “Casa de Piedra” adquirido con las donaciones del convertido Samuel Sutherland Cooper, donde se fundaría la Escuela y Academia Libre San José, primicia del modelo de escuelas parroquiales católicas en Estados Unidos.
   
Isabel tomó los primeros votos el 25 de marzo de 1809 ante el obispo Carroll. Poco después de trasladarse a Emmitsburgo, donde nacieron el 31 de Julio las Hermanas de la Caridad de San José (la primera comunidad religiosa fundada en Estados Unidos), adoptando las reglas de San Vicente de Paúl, y admitiendo los votos de su hija Ana María, ya en su lecho de muerte.
   
Isabel murió de tuberculosis a la edad de 46 años el 4 de enero de 1821 en Emmitsburgo. Y el 25 de marzo de 1850, las Hermanas de Caridad de San José de Emmitsburgo se unieron a la Compañía francesa de las Hijas de Caridad de San Vincent de Paúl.
  
REFLEXIÓN
La caridad hacia los pobres que aprendió de su madrastra, y el amor al Santísimo Sacramento del Altar que alimentó mirando desde la iglesia episcopaliana hacia la parroquia católica le obtuvieron a Isabel Ana Seton la gracia de la conversión al catolicismo. Que por su intercesión, los disidentes logren regresar a la única y verdadera Iglesia.
   
ORACIÓN
Suplicámoste, oh Señor, que nuestros corazones Te busquen con deseos celestiales, como Te buscó la bienaventurada Isabel Ana con caridad constante y Te encontró con fe sincera. Por J. C. N. S. Amén.

martes, 4 de enero de 2011

MISA DE LA BIENAVENTURADA ISABEL ANA SETON

Misa tomada del Común de las Viudas, pero las oraciones son propias.
   
Die 4 Januárii
In Festo B. Elisabeth Annæ Seton, Viduæ
Simplex
 
Introitus. Ps. 118, 75 et 120. Cognóvi, Dómine, quia ǽquitas judícia tua, et in veritáte tua humiliásti me: confíge timóre tuo carnes meas, a mandátis tuis tímui (T.P. Allelúja, allelúja). Ps. ibid., 1. Beáti immaculáti in via: qui ámbulant in lege Dómini. ℣. Glória Patri.
 
ORATIO
Corda nostra, quǽsumus, Dómine, supérnis desidériis ad te semper adspírent; quem beáta Elísabeth Anna sédula caritáte quæsívit et sincéra fide invénit. Per Dóminum.
   
Et fit Commemoratio Feriæ in Missis non conventualibus.
 
Léctio libri Sapiéntiæ
Prov. 31, 10-31.
 
Mulíerem fortem quis invéniet? Procul, et de últimis fínibus prétium ejus. Confídit in ea cor viri sui, et spóliis non indigébit. Reddet ei bonum, et non malum, ómnibus diébus vitæ suæ. Quæsívit lanam et linum, et operáta est consílio mánuum suárum. Facta est quási navis institóris, de longe portans panem suum. Et de nocte surréxit, dedítque prædam domésticis suis, et cibária ancíllis suis. Considerávit agrum, et emit eum: de fructu mánuum suárum plantávit víneam. Accínxit fortitúdine lumbos suos, et roborávit bráchium suum. Gustávit, et vidit quía bona est negotiátio ejus: non exstinguétur in nocte lucérna ejus. Manum suam misit ad fórtia, et dígiti ejus apprehendérunt fusum. Manum suam apéruit ínopi, et palmas suas exténdit ad páuperem. Non timébit dómui suæ a frigóribus nivis: omnes enim doméstici ejus vestíti sunt duplícibus. Stragulátam vestem fecit sibi: byssus, et púrpura induméntum ejus. Nóbilis in portis vir ejus, quando séderit cum senatóribus terræ. Síndonem fecit et véndidit, et cíngulum trádidit Chananǽo. Fortitúdo et decor induméntum ejus, et ridébit in die novíssimo. Os suum apéruit sapiéntiæ, et lex cleméntiae in lingua ejus. Considerávit sémitas domus suæ, et panem otiósa non comédit. Surrexérunt fílii ejus, et beatíssimam prædicavérunt: vir ejus, et laudávit eam. Multæ fíliæ congregavérunt divítias: tu supergréssa es univérsas. Fallax grátia, et vana est pulchritúdo: múlier timens Dóminum, ipsa laudábitur. Date ei de fructu mánuum suárum: et láudent eam in portis ópera ejus.
  
Graduale. Ps. 44, 3 et 5. Diffúsa est grátia in lábiis tuis: proptérea benedíxit te Deus in ætérnum.
℣. Propter veritátem, et mansuetúdinem, et justítiam: et dedúcet te mirabíliter déxtera tua.
 
Allelúja, allelúja. ℣. Ps. 44, 5. Spécie tua et pulchritúdine tua inténde, próspere procéde, et regna. Allelúja.
   
Post Septuagesimam, omissis Allelúja et Versu sequenti, dicitur:
Tractus. Veni, sponsa Christi, áccipe corónam, quam tibi Dóminus præparávit in ætérnum.
℣. Ps. 44, 8 et 5. Dilexísti justítiam, et odísti iniquitátem: proptérea unxit te Deus, Deus tuus, óleo lætítiæ præ consórtibus tuis.
℣. Spécie tua et pulchritúdine tua inténde, próspere procéde, et regna.
   
Tempore autem Paschali omíttitur Graduale, et ejus loco dicitur:
Allelúja, allelúja.
℣. Ps. 44, 5. Spécie tua et pulchritúdine tua inténde, próspere procéde, et regna. Allelúja.
℣. Spécie tua et pulchritúdine tua inténde, próspere procéde et regna. Allelúja.
 
 Sequéntia sancti Evangélii secúndum Matthǽum.
Luc. 10, 25-28.
  
In illo témpore: Dixit Jesus discípulis suis parábolam hanc: Símile est regnum cœlórum thesáuro abscóndito in agro: quem qui invénit homo, abscóndit, et præ gáudio illíus vadit, et vendit univérsa, quæ habet, et emit agrum illum. Íterum símile est regnum cœlórum homini negotiatóri, quærénti bonas margarítas. Invénta autem una pretiósa margaríta, ábiit, et véndidit ómnia, quæ hábuit, et emit eam. Íterum símile est regnum cœlórum sagénæ, missæ in mare et ex omni génere píscium cóngreganti. Quam, cum impléta esset educéntes, et secus litus sedéntes, elegérunt bonos in vasa, malos áutem foras misérunt. Sic erit in consummatióne sǽculi: exíbunt Ángeli, et separábunt malos de médio justórum, et mittent eos in camínum ignis: ibi erit fletus et stridor déntium. Intellexístis hæc ómnia? Dicunt ei: Étiam. Ait illis: Ideo omnis scriba doctus in regno cœlórum símilis est hómini patrifamílias, qui profert de thesáuro suo nova et vétera.
  
Ofertorium. Ps. 44, 3. Diffúsa est grátia in lábiis tuis: proptérea benedíxit te Deus in aetérnum, et in sǽculum sǽculi (T.P. Allelúja.)
 
SECRETA
Súscipe, Dómine, preces nostras; et hujus oblatiónis obséquium, quod in beátæ Elísabeth Annæ commemoratióne deférimus, ad placatiónem tui nóminis copiósa fac proveníre cleméntia, et ad gáudium nobis tránseat sempitérnum. Per Dóminum.
   
Et fit Commemoratio Feriæ.
 
Communio. Ps. 44, 8. Dilexísti justítiam, et odísti iniquitátem: proptérea unxit te Deus, Deus tuus, óleo lætítiæ præ consórtibus tuis. (T.P. Allelúja.)
  
POSTCOMMUNIO
Sacri Córporis et pretiósi Sánguinis renováti libámine, quǽsumus, Dómine, cleméntiam tuam; et eódem mensæ cœléstis desidério inflammémur, quo beáta Elísabeth Anna veheménter æstuávit. Per Dóminum.
   
Et fit Commemoratio Feriæ.